Linda, 61 jaar oud, heeft genoeg van de discussie over vissen als sport. Voor haar is het allang duidelijk: het is geen onschuldige hobby, maar een vorm van dierenmishandeling die zou moeten stoppen.
“Vissen is geen sport, maar een vorm van mishandeling – het moet stoppen nu,” zegt ze fel. Haar standpunt is glashelder, en ze is niet bang om haar mening te delen, ook al roept het soms heftige reacties op.
Linda groeide op in een gezin waar vissen een normale vrijetijdsbesteding was. Haar vader stond bekend om zijn liefde voor de hengelsport en nam haar vaak mee naar de waterkant. “Ik vond het als kind nog spannend,” vertelt ze.
Maar naarmate ze ouder werd, begon ze het anders te zien. De gedachte dat dieren pijn lijden voor wat mensen een sport noemen, voelde steeds ongemakkelijker. “Ik begreep gewoon niet meer waarom we het leuk vonden om een haak in een levend wezen te zetten.”
De omslag kwam toen ze op haar 20e voor het eerst een vis van dichtbij zag spartelen nadat hij gevangen was. De vis hing aan de lijn, bloedend uit zijn bek, terwijl haar vader hem trots liet zien. “Dat beeld ben ik nooit meer vergeten,” zegt Linda.
“Dat dier vocht voor zijn leven, en wij stonden daar te klappen alsof het een overwinning was.” Vanaf dat moment zag ze vissen niet meer als een spelletje, maar als een wrede bezigheid die niet meer thuishoort in een moderne samenleving.
De argumenten die vaak worden gegeven voor vissen als sport, kan Linda niet begrijpen. Mensen zeggen dat het ontspannend is, dat het traditie is, of dat ze toch de vis weer terugzetten. Maar Linda wijst erop dat terugzetten niet betekent dat er geen schade wordt aangericht.
“Een haak door je mond, urenlang stress en dan weer in het water worden gegooid. Dat dier is daarna nooit meer hetzelfde,” zegt ze met een bezorgde blik. “We zouden het toch ook geen sport noemen als mensen elkaar pijn doen en daarna zeggen: ‘Het was maar voor de lol’?”
Haar standpunt heeft haar al meerdere keren in discussies gebracht. Niet iedereen begrijpt waarom ze zich zo fel uitspreekt tegen vissen. “Mensen zeggen dat ik overdrijf, maar ze vergeten dat vissen ook gevoel hebben,” legt ze uit.
Ze haalt studies aan die aantonen dat vissen pijn en stress kunnen ervaren. Volgens haar is het tijd dat deze kennis breder wordt geaccepteerd en dat mensen hun gedrag aanpassen.
Voor Linda gaat het niet alleen om de dieren, maar ook om de boodschap die we hiermee naar de volgende generatie sturen. Ze vindt het zorgwekkend dat kinderen leren dat het oké is om dieren pijn te doen als het voor amusement is.
“Hoe kunnen we kinderen leren om respect te hebben voor dieren, als we ze tegelijkertijd leren dat vissen gewoon een leuk spelletje is?” vraagt ze zich af. Ze hoopt dat mensen kritisch gaan nadenken over wat ze aan hun kinderen meegeven.
Linda is zich ervan bewust dat ze niet iedereen kan overtuigen, maar dat houdt haar niet tegen. Ze zet zich in om bewustwording te creëren en deelt regelmatig informatie over de impact van vissen op sociale media.
Haar berichten krijgen vaak bijval, maar lokken ook boze reacties uit van fervente vissers. “Ik weet dat mensen boos worden, maar dat is oké,” zegt ze. “Als mijn woorden iemand aan het denken zetten, is dat al een stap in de goede richting.”
Linda blijft hoopvol. Ze gelooft dat er een tijd komt waarin vissen als sport niet meer geaccepteerd zal worden, net zoals andere vormen van dierenleed steeds minder getolereerd worden.
Voor haar is het duidelijk: vissen is geen traditie om trots op te zijn, maar een praktijk die moet stoppen.
