Een opvallend vertrek zorgt voor onrust binnen politieke partij DENK. Safa Sodirijo, jarenlang actief binnen verschillende lagen van de partij, heeft per 1 januari haar functies neergelegd.
De reden die zij daarvoor geeft, is stevig: volgens haar is er sprake van structurele discriminatie op afkomst binnen een partij die zich juist profileert als fel tegenstander van discriminatie.
Haar verhaal roept vragen op over interne machtsverhoudingen, selectieprocedures en de manier waarop talent binnen DENK wordt behandeld.
Van betrokken partijlid naar vertrek in stilte
Sodirijo was geen onbekende binnen DENK. Ze vervulde meerdere rollen tegelijk: wijkraadslid, commissielid en fractiemedewerker. Daarnaast stond ze op kandidatenlijsten voor zowel de Provinciale Staten als de Tweede Kamer.
Toch besloot ze na jaren inzet abrupt te stoppen. Niet vanwege een politieke koerswijziging of persoonlijke ambities elders, maar vanwege wat zij omschrijft als een giftige interne cultuur.
Volgens Sodirijo worden mensen binnen de partij niet primair beoordeeld op hun kwaliteiten, maar op hun afkomst.
Dat staat volgens haar haaks op het publieke imago van DENK. Juist omdat de partij zich presenteert als beschermer van gelijke behandeling, voelde deze ervaring voor haar extra wrang.
Uitspraken die olie op het vuur gooiden
De directe aanleiding voor haar besluit lag bij uitspraken van de Rotterdamse lijsttrekker Faouzi Achbar. Hij stelde publiekelijk dat de partij geen echte kweekvijver zou hebben voor nieuwe bestuurders. Volgens Sodirijo klopt dat beeld niet.
Ze stelt dat er wel degelijk talent aanwezig is, maar dat dit structureel niet de kans krijgt om door te groeien.
Volgens haar creëren zulke uitspraken een excuus om dezelfde mensen op sleutelposities te laten zitten. Dat zorgt ervoor dat vernieuwing uitblijft en dat nieuwe gezichten nauwelijks ruimte krijgen. In haar ogen is dit geen kwestie van gebrek aan talent, maar van interne blokkades.
Machtsstrijd rond de kandidatenlijst
De spanningen liepen verder op rondom de samenstelling van een kandidatenlijst. Binnen DENK is afgesproken dat het partijbestuur verantwoordelijk is voor het vaststellen van die lijst.
In dit geval ontstond echter een conflict met de Tweede Kamerfractie, die het niet eens was met de gekozen samenstelling.
Een groot deel van de partij koos uiteindelijk de kant van de Kamerleden, waarna het bestuur opstapte. Sodirijo uitte kritiek op deze gang van zaken en benadrukte dat dit indruist tegen de interne afspraken.
Volgens haar was hier sprake van vriendjespolitiek, waarbij democratische procedures werden genegeerd zodra ze onhandig uitkwamen.
Veranderd gedrag en een vijandige sfeer
Na het innemen van haar standpunt merkte Sodirijo dat de sfeer tegenover haar snel verslechterde. Ze beschrijft een werkomgeving waarin de omgang steeds grimmiger werd.
Volgens haar is er zelfs tegen haar geschreeuwd. Uiteindelijk kreeg ze te horen dat ze niet langer welkom was als fractiemedewerker, omdat ze te veel conflict zou veroorzaken.
Voor Sodirijo was dat het breekpunt. Ze besloot niet alleen haar functie neer te leggen, maar ook haar zetel niet langer namens DENK te vervullen. In haar woorden: als je niet voor jezelf mag opkomen, is er geen basis meer om iemand te vertegenwoordigen.
Ervaringen van andere vrouwen binnen de partij
Volgens Sodirijo staat haar ervaring niet op zichzelf.
Ze wijst op het vertrek van Natasha Mohamed-Hoesein, voormalig raadslid en wethouder. Volgens haar werd Mohamed-Hoesein breed gewaardeerd, ook buiten de partij, maar kreeg ze intern onvoldoende steun. Uiteindelijk werd ze weggestemd door het fractiebestuur en besloot ook zij te vertrekken.
Sodirijo haalt bovendien een uitspraak aan die volgens haar veel zegt over de interne cultuur. Tegen Mohamed-Hoesein zou zijn gezegd dat zij niet eens wist hoe ze een hoofddoek moest dragen. Volgens Sodirijo laat dit zien hoe afkomst en culturele achtergrond een doorslaggevende rol spelen binnen de partij.
Afkomst belangrijker dan kwaliteit?
Een van de zwaarste beschuldigingen die Sodirijo uit, is dat afkomst binnen DENK zwaarder weegt dan competentie.
Volgens haar worden mensen beoordeeld op hoe goed ze liggen binnen de partijtop, welke achtergrond ze hebben en in hoeverre ze als controleerbaar worden gezien.
Dat leidt er volgens haar toe dat kwaliteit ondergeschikt raakt. Mensen met talent komen niet verder, terwijl anderen hun positie behouden zonder inhoudelijke groei. Ze noemt dit niet alleen oneerlijk, maar ronduit discriminatie, juist omdat selectie niet plaatsvindt op basis van prestaties.
Het vastgeroeste narratief van ‘gebrek aan talent’
Sodirijo benadrukt dat haar verhaal niet draait om persoonlijke teleurstelling. Volgens haar gaat het om een hardnekkig narratief binnen de partij: het idee dat er simpelweg te weinig talent beschikbaar is. Dat verhaal wordt volgens haar telkens opnieuw gebruikt om het gebrek aan vernieuwing te rechtvaardigen.
Door dat narratief hoeft niemand verantwoordelijkheid te nemen voor het begeleiden en ontwikkelen van nieuw talent.
Het gevolg is dat dezelfde gezichten telkens opnieuw naar voren worden geschoven, terwijl anderen afhaken of worden weggedrukt.
Voorbeelden van gebrek aan begeleiding
Als illustratie noemt Sodirijo het raadslid Rashid Dahoe. Volgens haar kreeg hij na zijn aantreden nauwelijks begeleiding. Toen hij fouten maakte, werd hij daar intern hard op afgerekend. Ze stelt dat hij zelfs werd uitgelachen en buitengesloten.
Inmiddels zou hij nauwelijks nog welkom zijn in de fractiekamer. Voor Sodirijo laat dit zien hoe snel mensen worden afgeschreven, zonder dat ze eerst de kans krijgen om zich te ontwikkelen. Volgens haar is dat funest voor de groei van de partij.
Schade voor het imago van DENK
De beschuldigingen komen op een gevoelig moment. DENK profileert zich al jaren als partij die opkomt tegen uitsluiting en discriminatie. Verhalen als deze zetten dat imago onder druk. Zeker omdat het gaat om mensen die jarenlang loyaal waren en actief bijdroegen aan de partij.
Hoewel DENK zelf de beschuldigingen weerspreekt, zorgen de details en voorbeelden voor een debat dat niet zomaar verdwijnt.
De vraag die blijft hangen is hoe een partij die gelijkheid centraal zegt te stellen, intern omgaat met kritiek, diversiteit en macht.
Een vertrek dat vragen oproept
Het vertrek van Safa Sodirijo is meer dan een persoonlijke beslissing. Het werpt een schaduw over de interne cultuur van DENK en roept bredere vragen op over transparantie, democratie en gelijke kansen binnen politieke partijen.
Of deze kwestie leidt tot structurele veranderingen, zal moeten blijken.
Voorlopig staat vast dat het verhaal van Sodirijo bij veel mensen blijft hangen, juist omdat het botst met het beeld dat de partij zelf uitdraagt. De discussie over afkomst, macht en selectie binnen DENK is daarmee nog lang niet voorbij.
