Emma slaapt al weken slecht en heeft buikpijn van de zorgen. Haar elfjarige zoon, Sam, wil na de zomervakantie niet meer naar school. Dit zou juist een feestelijk jaar moeten zijn, aangezien hij naar groep 8 gaat, het laatste jaar van de basisschool.
Emma merkte tegen het einde van het schooljaar al dat Sam niet meer zijn vrolijke zelf was. Hij at slecht, speelde nauwelijks meer buiten met vriendjes en was stilletjes.
“Normaal spelen Sam en zijn zusje Lotte altijd samen en hebben ze veel lol, maar nu niet. Als Lotte een grapje maakte, werd Sam snel boos, het was gewoon niet leuk meer.” De vermoeidheid schreef Emma toe aan het drukke schooljaar dat achter hen lag.
“Het vreemde was dat toen de zomervakantie in zicht kwam, Sam weer opknapte. Hij ging weer voetballen met het buurjongetje en maakte een levendige indruk. Ik haalde opgelucht adem.”
Sam werd weer zichzelf Het opgeluchte gevoel was maar van korte duur, want Emma wist ook dat er iets aan de hand moest zijn. “Het is natuurlijk raar dat je kind maandenlang niet vooruit te branden is en somber lijkt, en dan vlak voor de vakantie weer bruist van de energie.” Toch liet Emma het zo en genoot samen met haar gezin van een fijne vakantie in Zuid-Frankrijk.
Drie weken lang stonden ze op een camping en Sam was weer helemaal zichzelf. “Maar de laatste week van de vakantie begon het weer. Sam werd somber, boos en sloot ons buiten. Het was zo opvallend om te merken, wat was er aan de hand met mijn kind? Mijn man haalde zijn schouders op en vond dat ik me niet druk moest maken. Puberteit, dacht hij. Maar Sam is 11 jaar, hij kan toch nog niet in de puberteit zijn?”
Hij wil niet meer naar school Niet geheel gerust ging Emma het gesprek met Sam aan. Ze vroeg hem of hij mee wilde fietsen en onderweg bij een restaurantje te lunchen. Met tegenzin stemde haar zoon toe. “Wat ik hoopte, gebeurde: Sam begon te praten. Eerst niet, maar ik begon een beetje te wroeten en te prikken en toen kwam het hoge woord eruit. Mijn zoon wil niet meer naar school. Hij wordt gepest door drie jongens uit zijn klas en hij kan geen weerstand bieden.
Ze wachten hem na schooltijd op, pakken zijn rugzak af, gooien zijn spullen eruit, schelden hem uit en bedreigen hem continu. Als hij het de meester zou vertellen, zou hij helemaal de pineut zijn, laat staan dat hij zijn ouders op de hoogte zou brengen. Het ergste is dat Max, zijn beste vriendje, hem laat zitten. Vermoedelijk is hij bang dat hij ook slachtoffer van de pestkoppen wordt.”
Hij moet gaan praten Sam is van slag, vooral omdat Max hem zo laat zitten. “Hij zegt dat hij zich eenzaam voelt en dat vind ik vreselijk om te horen. Het is zo naar om je kind dat te horen zeggen. Ik weet hoe leuk Sam is, hoe trouw en grappig.
Het kan toch niet zo zijn dat zo’n jochie zo ingedeukt de basisschool verlaat.” Erg vindt Emma ook dat ze de signalen niet eerder heeft opgevangen terwijl ze dacht dat ze haar kinderen goed kende.
“Ik heb een open gesprek met Sam gehad over het pestgedrag van die drie jongens en wat dat met hem deed. Ik zei hem dat ik me goed kon voorstellen dat de lol van school er dan wel afgaat, maar dat hij echt moet gaan praten met zijn meester. Dat wil hij niet en hij wil ook niet dat ik contact opneem met school.”
Ik voel me zo verdrietig Daar moet Emma goed over nadenken. “Mijn man wil naar die jongens toe om met ze te praten en ze goed de waarheid te zeggen, maar dat is niet de oplossing.
Ik denk echt dat we een gesprek met de meester moeten hebben en met hem de te nemen stappen moeten bespreken. Er is toch vast wel een pestprotocol op school? Ik voel me zo verdrietig dat mijn zoon zo’n slechte twee jaar op school heeft gehad, dat vergeet hij niet meer.
Lotte had het zo leuk in groep 8, ging op kamp, was druk met de musical. Allemaal dingen die school leuk maken. Sam ziet er alleen maar tegenop om naar school te gaan. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?”
Straks is hij weer het mikpunt Wat Emma denkt, maar niet durft uit te spreken, is dat als er nu niet wordt ingegrepen, hij misschien ook wel op de middelbare school getreiterd wordt. “Ik moet er niet aan denken, straks is hij daar ook het mikpunt en dan is het wel een puber.
Straks gaat hij rare dingen doen of raakt hij in een depressie. Ik maak me echt grote zorgen, maar school begint straks weer en ik kan hem moeilijk thuishouden. Ik heb er slapeloze nachten van, weet niet goed wat te doen. Ik wil dat hij een leuke schooltijd heeft met leuke vrienden. Hij moet geen zorgen hebben, maar genieten.”
Wat vind jij? Hoe kan Emma dit in goede banen leiden? Wat kan ze het beste doen? Gewoon contact opnemen met school en erover praten of is het beter om het op zijn beloop te laten? Praat mee in de comments onder dit artikel.
