Veel gezinnen worstelen momenteel om financieel rond te komen, en dat geldt zeker voor de Syrische familie Tariq. In een interview met het Algemeen Dagblad deelt moeder Mayada hun hartverscheurende verhaal over hoe ze proberen te overleven met slechts 150 euro per week om van te leven.
Tariq (67) woonde vroeger samen met zijn vrouw Mayada en hun vijf kinderen in Damascus, de hoofdstad van Syrië. Voor de oorlog had het gezin het goed voor elkaar. Ze hadden een mooi huis en waren financieel comfortabel.
Mayada vertelt hoe ze alles verloren zijn door de oorlog. Hun spaargeld, hun huis, en hun ooit zo zekere toekomst zijn in rook opgegaan door de verschrikkingen van het conflict.
In 2017 besloot de familie te vluchten uit Syrië, op zoek naar veiligheid en een beter leven. Het was een moeilijke beslissing, maar een die ze voelden dat ze moesten maken. Twee van hun dochters vonden hun toevlucht in Duitsland, terwijl Mayada samen met haar twee zoons naar Nederland kwam.
Hun andere dochter, Bayan, bleef achter in Damascus vanwege ziekte, samen met haar vader Tariq. Dit was een bijzonder zware beslissing voor Mayada, omdat ze wist dat ze haar geliefden in een verscheurd land achterliet.
Een van de grootste uitdagingen voor de familie was het achterlaten van hun spaargeld in Syrië. Mayada legt uit dat het onmogelijk was om dat geld mee te nemen, omdat er in Syrië geen werkende zorgverzekering is.
De medische zorg in het land vereist betaling uit eigen zak, en met het geld dat ze achterlieten, kon Tariq medicijnen en doktersbezoeken voor Bayan betalen. Dit was een noodzakelijke keuze, maar het heeft de familie in Nederland financieel in een moeilijke positie gebracht.
Sinds hun aankomst in Nederland heeft de familie Tariq moeite om rond te komen. Met slechts 150 euro per week is het een dagelijkse strijd om de eindjes aan elkaar te knopen. Het is een bedrag dat nauwelijks genoeg is voor basisbehoeften zoals eten, laat staan andere noodzakelijke uitgaven.
Mayada vertelt dat elke dag een uitdaging is, waarbij ze voortdurend moet afwegen wat echt nodig is en wat kan worden uitgesteld.
De uitkeringen die de familie ontvangt, zijn simpelweg niet hoog genoeg om in hun basisbehoeften te voorzien. Mayada beschrijft hoe ze soms dagen zonder vlees moeten doen en hoe ze zich zorgen maakt over de gezondheid van haar kinderen omdat ze niet altijd de juiste voeding kunnen betalen.
Ze doet haar best om het weinige geld dat ze heeft zo goed mogelijk te beheren, maar het blijft moeilijk.
Het is niet alleen de financiële druk die zwaar op Mayada en haar familie weegt. Ze moeten ook omgaan met het trauma van wat ze in Syrië hebben meegemaakt, en de zorgen om hun familieleden die nog steeds in een gevaarlijke situatie verkeren.
De afstand tussen hen en hun achtergebleven familieleden is pijnlijk, en de onzekerheid over hun toekomst maakt het leven nog zwaarder.
Ondanks de moeilijke omstandigheden blijft Mayada hoop houden. Ze is dankbaar voor de veiligheid die ze in Nederland heeft gevonden, maar hoopt dat de omstandigheden voor haar gezin zullen verbeteren.
Ze droomt van een toekomst waarin ze niet langer hoeft te vechten om elke dag door te komen, en waarin haar familie weer herenigd kan worden.
Mayada’s verhaal is een pijnlijk voorbeeld van hoe de gevolgen van oorlog een verwoestende impact kunnen hebben op families, zelfs nadat ze een veilige plek hebben gevonden.
Haar strijd om rond te komen in een vreemd land, zonder de middelen die ze ooit had, weerspiegelt de worsteling van veel vluchtelingen die proberen een nieuw leven op te bouwen na alles verloren te hebben.
In Nederland is er veel aandacht voor de vraag hoe we vluchtelingen het beste kunnen ondersteunen bij hun integratie. Het verhaal van de familie Tariq toont aan dat financiële steun en toegang tot basisvoorzieningen zoals zorg en huisvesting cruciaal zijn voor hun welzijn.
Het is belangrijk dat deze families, die al zoveel hebben doorstaan, de kans krijgen om een waardig en stabiel leven op te bouwen in hun nieuwe thuisland.
Mayada blijft hopen dat hun situatie zal verbeteren, en dat ze op een dag weer zal kunnen genieten van de simpele dingen in het leven, zonder de constante angst om niet rond te kunnen komen. Tot die tijd blijft ze vechten voor haar gezin, zoals ze altijd heeft gedaan.
