Floor (34) zit er nog steeds een beetje over in. Op het werk had een collega onlangs haar verjaardag gevierd, maar er was één ding dat Floor echt niet kon begrijpen: de collega had niet getrakteerd. “Ik vind dat zo vreemd en gierig,” zegt ze. “Hoe kun je nou jarig zijn, op je werk verschijnen, en dan niets meenemen? Dat doe je toch gewoon?”
Voor Floor is trakteren op je verjaardag een vanzelfsprekendheid. Het hoort erbij, vindt ze. “Ik weet nog van vroeger op school: als je jarig was, nam je iets lekkers mee voor de klas.
Dat zat er al jong ingebakken. En dat hoort gewoon door te gaan, ook op de werkvloer. Het is een soort traditie, een kleine moeite om je collega’s te laten meegenieten van jouw feestje.”
De situatie ging ongeveer zo: de collega in kwestie kwam op haar verjaardag vrolijk binnen en zei dat ze jarig was. Iedereen feliciteerde haar, er werd een liedje gezongen, en het leek erop dat ze een fijne dag had.
Maar toen gebeurde er… niets. Geen taart, geen koekjes, zelfs geen chocolaatjes. Floor dacht eerst dat er iets zou komen tijdens de koffie of bij de lunchpauze, maar dat moment bleef uit.
“Ik zat echt te wachten,” zegt Floor. “En op een gegeven moment dacht ik: nou, misschien komt het nog. Maar nee, helemaal niks. Het voelt zo gek.
Je zegt dat je jarig bent, en dan doe je verder niets met dat moment. Waarom zou je het überhaupt noemen als je niet van plan bent iets te doen?”
Floor vindt het niet alleen vreemd, maar ook een beetje ongemakkelijk. “Je maakt toch een statement op die manier? Het is alsof je zegt: ‘Ik ben jarig, maar ik wil er verder niks mee doen.’ Voor de rest van de collega’s voelt dat raar. Iedereen verwacht toch iets?
Al is het maar een klein gebaar. Het hoeft geen dure taart te zijn, een zak snoep of een paar koekjes is ook prima. Maar niks? Dat voelt gewoon kaal.”
Ze begrijpt dat er misschien mensen zijn die geen zin hebben in trakteren of het gewoon niet belangrijk vinden. “Maar ik blijf het gierig vinden. Hoeveel moeite is het nou om iets mee te nemen?
Je kunt zelfs naar de supermarkt gaan en een simpele taart of zakjes chips meenemen. Het gaat om het idee. Het laat zien dat je aan je collega’s denkt, dat je het waardeert om samen te werken.”
Floor merkt dat haar collega’s er ook verbaasd over waren. “Ik hoorde later een paar andere collega’s er ook over praten. Ze zeiden dingen als: ‘Vreemd toch, dat er niks was?’
Dus het is niet alleen iets wat ik zo voel. Het zit in de ongeschreven regels van de werkvloer. Als je jarig bent, dan doe je gewoon iets kleins. Het is geen verplichting, maar toch ook weer wel, snap je?”
Ze denkt dat trakteren meer is dan alleen iets lekkers uitdelen. “Het gaat om een momentje samen. Even stilstaan bij iets leuks, iets vieren. Het is een manier om te verbinden, ook op de werkvloer.
Je hoeft echt niet groots uit te pakken, maar het is die moeite die telt. Het laat zien dat je deel uitmaakt van het team.”
Toch probeert Floor ook begripvol te zijn. “Misschien zit er een reden achter. Misschien was ze het vergeten, of misschien heeft ze het financieel niet breed.
Maar zeg dat dan gewoon. Als je zegt: ‘Ik heb het even niet kunnen regelen,’ dan snapt iedereen het. Maar niks zeggen, dat maakt het alleen maar vreemder.”
Floor hoopt dat de volgende verjaardag op de werkvloer weer wat meer volgens traditie verloopt. “Ik snap dat iedereen dingen anders doet, maar dit voelde echt als een gemiste kans.
Een verjaardag is toch een moment om een beetje plezier en gezelligheid te brengen. En dat begint vaak gewoon met iets simpels als trakteren.”
