Hanneke is 69 jaar en heeft zich altijd verheugd op het moment waarop ze haar kleinkinderen zou zien opgroeien. Ze stelde zich lange middagen voor in de tuin, verhalen vertellen, spelletjes spelen en samen lachen. Maar in de praktijk blijkt het allemaal anders te lopen. “Als ze hier zijn, zitten ze vooral op hun telefoons,” vertelt Hanneke met een zucht. “Het is niet zoals ik het had gehoopt.”
Haar kleinkinderen, van wie de oudste 14 en de jongste 9 is, lijken volledig in de ban van hun schermen. “Vroeger kon ik ze nog meenemen naar de speeltuin, of gingen we samen een puzzel maken. Maar tegenwoordig krijg ik nauwelijks hun aandacht.
Het is alsof die telefoons belangrijker zijn dan de wereld om hen heen.” Hanneke voelt zich erdoor gefrustreerd en soms zelfs verdrietig. Ze wil een actieve rol spelen in hun leven, maar het voelt alsof ze steeds meer op de achtergrond raakt.
“Ik begrijp best dat de tijden veranderen en dat kinderen nu opgroeien met technologie, maar het is moeilijk om contact te maken als hun ogen voortdurend op een scherm gericht zijn,” vertelt Hanneke. Ze herinnert zich hoe het was toen haar eigen kinderen jong waren.
“We speelden buiten, bakten koekjes of lazen boeken. Het was zoveel meer verbondenheid. Nu lijkt het alsof die momenten verdwijnen, opgeslokt door een digitale wereld waar ik geen toegang toe heb.”
Ze merkt dat er een kloof ontstaat, niet alleen in communicatie maar ook in begrip. “Soms vraag ik ze wat ze op hun telefoon doen, en dan krijg ik een kort antwoord, alsof ze niet gestoord willen worden.” Ze vertelt hoe haar kleinkinderen haar regelmatig uitleggen dat ze filmpjes kijken op YouTube of spelletjes spelen. “Ik voel me dan zo buitengesloten. Ik probeer wel interesse te tonen, maar het is zo anders dan waar ik mee ben opgegroeid.”
Het frustreert Hanneke dat de momenten waarop ze eindelijk tijd met haar kleinkinderen kan doorbrengen, vaak overschaduwd worden door hun schermgebruik. “Het voelt alsof ik moet concurreren met een apparaat dat altijd wint.
Zelfs tijdens het eten proberen ze hun telefoon erbij te houden. Dan zeg ik: ‘Leg dat ding nou even weg, we zijn samen aan tafel.’ Soms luisteren ze wel, maar vaak is het maar voor even, en dan zie ik ze al weer naar dat scherm gluren.”
Ondanks haar frustratie wil Hanneke niet overkomen als iemand die klaagt of onrealistisch is. Ze begrijpt dat technologie een steeds grotere rol speelt in het leven van kinderen. “Ik snap echt wel dat het voor hen normaal is.
En ik wil niet de ‘oude oma’ zijn die zeurt over vroeger, maar het is lastig om een balans te vinden.” Ze vindt het belangrijk om haar kleinkinderen de ruimte te geven om zichzelf te zijn, maar tegelijkertijd voelt ze de drang om hen te beschermen tegen een wereld die ze zelf niet helemaal begrijpt.
“Het doet me pijn om te denken dat ze misschien hun jeugd op deze manier missen,” zegt ze bezorgd. “Ik herinner me nog hoe het was om eindeloos buiten te spelen, vies te worden, en de tijd gewoon te vergeten. Het lijkt erop dat kinderen dat nu minder doen. Ze zijn meer bezig met likes, reacties en digitale vrienden dan met de echte wereld om hen heen.”
Hanneke probeert daarom steeds manieren te vinden om hun aandacht terug te winnen, maar het is een uitdaging. “Ik heb eens voorgesteld om een wandeling te maken zonder telefoons, gewoon wij samen. In het begin keken ze me raar aan, maar uiteindelijk vonden ze het toch wel leuk.” Deze kleine overwinningen geven haar hoop, maar ze blijven zeldzaam.
“Het is een ander soort opvoeding dan ik gewend ben,” geeft ze toe. “Mijn dochter zegt ook vaak dat ik het los moet laten, dat dit nu eenmaal is hoe kinderen zijn. Maar ik wil niet alleen maar naast ze zitten terwijl ze hun eigen ding doen. Ik wil deel uitmaken van hun leven.” Het is een kwetsbaar moment voor Hanneke, die worstelt met het vinden van haar rol als oma in een snel veranderende wereld.
“Wat ik het meeste wil, is dat ze zich later herinneren dat ik er voor hen was, dat we samen dingen deden die er echt toe deden,” zegt ze met een lichte glimlach. “Maar soms vraag ik me af of ze die herinneringen überhaupt kunnen maken als ze steeds in die digitale wereld zitten.”
De situatie van Hanneke is een herkenbare worsteling voor veel grootouders in deze moderne tijd. De dynamiek tussen generaties verandert snel door de opkomst van technologie, en hoewel het veel voordelen met zich meebrengt, kan het ook voor een gevoel van afstand zorgen.
“Ik hou van mijn kleinkinderen, dat zal altijd zo zijn. Maar ik hoop echt dat we een manier kunnen vinden om weer écht samen te zijn, zonder dat er altijd een scherm tussen ons in staat.”
