In een klein dorpje in Nederland woont Laurien, een moeder van twee kinderen die met een duidelijke visie het ouderschap vormgeeft. Laurien is 41 jaar en heeft samen met haar partner jarenlang hard gewerkt om een comfortabel leven voor hun gezin op te bouwen.
“Wij hebben alles wat we hebben opgebouwd met eigen handen bereikt,” vertelt ze vastberaden, zittend aan de keukentafel in hun gezellige, moderne huis.
Voor Laurien is het van groot belang dat haar kinderen, een dochter van 12 en een zoon van 9, deze inspanningen begrijpen. “Ze moeten beseffen dat niets vanzelfsprekend is,” legt ze uit. “Als je iets wilt hebben in het leven, dan moet je er zelf voor werken en niet verwachten dat anderen het voor je doen.”
Deze mentaliteit komt tot uiting in haar opvoedstijl. Laurien gelooft sterk dat haar kinderen hun bezittingen niet hoeven te delen met anderen. “Mijn kinderen mogen helemaal niets delen met anderen. Wij hebben er hard voor gewerkt,” zegt ze stellig. “Waarom zou ik hen leren dat het normaal is om dingen weg te geven aan anderen? Het leven draait om eigen verantwoordelijkheid. Iedereen moet leren voor zichzelf te zorgen.”
Laurien haalt een voorbeeld aan van een recente situatie op school, toen haar dochter door een klasgenootje werd gevraagd om haar gloednieuwe markeerstiften te delen.
“Mijn dochter kwam thuis en vertelde me dat ze zich schuldig voelde omdat ze nee had gezegd,” vertelt Laurien. “Ik zei haar: je hoeft je niet schuldig te voelen. Je hebt die stiften gekregen omdat wij ervoor gewerkt hebben, en het is jouw keuze of je ze wel of niet wilt delen.”
Voor Laurien is het een kwestie van principe. “Ik wil niet dat mijn kinderen leren dat ze dingen moeten delen omdat dat sociaal verwacht wordt,” zegt ze. “Dat is gewoon niet hoe de wereld in elkaar zit. In het echte leven moet je soms nee durven zeggen. Je moet voor jezelf opkomen.”
Dit standpunt roept vaak gemengde reacties op in haar omgeving. Andere ouders en leraren begrijpen haar filosofie niet altijd. “Sommige mensen vinden me misschien egoïstisch of denken dat ik mijn kinderen verkeerde waarden meegeef,” geeft Laurien toe. “Maar ik geloof juist dat ik hen iets waardevols leer. In de maatschappij is het belangrijk om onafhankelijk te zijn en op eigen benen te staan.”
Laurien is ervan overtuigd dat deze les haar kinderen later in het leven zal helpen. “Ze zullen weten hoe het voelt om iets te bezitten waar ze hard voor hebben gewerkt, en ze zullen daar trots op zijn,” legt ze uit. “Dat gevoel van eigenwaarde, dat kun je niet krijgen door altijd maar te delen of weg te geven wat je hebt.”
Ondanks de kritiek blijft Laurien trouw aan haar principes. “Het gaat niet alleen om materialistische zaken,” legt ze verder uit. “Het gaat om de boodschap daarachter. Als mijn kinderen altijd maar leren om te delen, zullen ze nooit begrijpen hoe waardevol het is om iets voor zichzelf te hebben.”
Deze opvoedfilosofie komt ook terug in de manier waarop ze haar kinderen aanmoedigt om onafhankelijk te zijn. “Ik laat mijn kinderen veel zelf doen,” zegt Laurien. “Als ze iets willen, dan moeten ze daar voor werken, of het nu gaat om klusjes in huis of iets anders. Zo leren ze dat dingen niet zomaar aan komen waaien.”
Volgens Laurien is deze houding ook noodzakelijk in de huidige maatschappij, waar mensen vaak gewend zijn om alles maar te krijgen. “We leven in een tijd waarin iedereen verwacht dat dingen makkelijk gaan,” zegt ze. “Maar zo werkt het leven niet. Als je iets wilt, moet je er moeite voor doen. En als je het eenmaal hebt, moet je niet het gevoel hebben dat je het moet weggeven omdat dat sociaal gewenst is.”
De gesprekken aan de keukentafel zijn vaak een mix van filosofie en praktische zaken. Laurien praat openlijk met haar kinderen over geld, werk en verantwoordelijkheid. “Ik wil dat ze begrijpen hoe de wereld werkt,” zegt ze. “Ze moeten weten dat wij niet altijd alles hebben gehad wat we nu hebben. We hebben hard moeten werken, en dat is iets om trots op te zijn.”
