Het persoonlijke leven van Marjolein Faber staat deze week even centraal, en niet vanwege politiek of debat.
Via sociale media maakte ze bekend dat haar paard Max is ingeslapen. Een kort bericht, een foto, weinig woorden – maar de impact was groot. Niet alleen onder haar achterban, maar ook ver daarbuiten.
Waar politieke berichten vaak scherpe reacties oproepen, gebeurde hier iets opvallends. De toon veranderde. Mensen reageerden meelevend, herkenbaar en oprecht. Het verlies van een dier bleek iets dat velen direct raakte, los van partij, mening of overtuiging.
Een eenvoudig bericht dat veel losmaakt
Faber koos voor een sobere boodschap. Geen lange uitleg, geen grote woorden. Juist dat maakte het krachtig. In enkele zinnen werd duidelijk hoeveel Max voor haar betekende en hoeveel jaren ze samen hadden gedeeld.
Binnen korte tijd stroomden de reacties binnen. Mensen wensten haar sterkte, deelden hun eigen ervaringen met het verliezen van een dier en spraken hun respect uit voor de manier waarop ze afscheid nam.
Opvallend was dat de reacties niet alleen kwamen uit de politieke bubbel, maar juist ook van mensen die haar normaal gesproken niet volgen of steunen.
Het bericht werkte als een pauzeknop op de tijdlijn. Even geen strijd, geen discussie, geen labels. Alleen medeleven.
Paarden als vaste waarde in haar leven
Wie Marjolein Faber al langer volgt, weet dat paarden een grote rol spelen in haar leven. Al jaren is zij actief in de mensport, een discipline waarin mens en dier volledig op elkaar zijn aangewezen. Het vraagt geduld, vertrouwen en een sterke band.
Op de Veluwe, ver weg van vergaderzalen en camera’s, vond zij ontspanning en focus. Lange ritten door bos en over zandpaden, het ritme van hoeven, de rust van de natuur. Voor haar was dat meer dan een hobby; het was een uitlaatklep.
Max was daarin geen bijzaak, maar het middelpunt.
Een band die bijna drie decennia duurde
Max was al sinds zijn geboorte bij haar. Negenentwintig jaar lang deelden ze het dagelijks leven. Van jonge, energieke jaren tot rustige routines op latere leeftijd. Zo’n langdurige band maakt een afscheid extra zwaar.
Het is niet alleen het verlies van een dier, maar ook het afsluiten van een tijdperk. Herinneringen aan tochten, trainingen, kleine rituelen en stille momenten stapelen zich op. Wie ooit zo’n band heeft gehad met een dier, herkent dat gevoel meteen.
De reacties op sociale media lieten zien hoeveel mensen dit begrijpen. Verhalen over honden, katten en paarden verschenen onder haar bericht. Verdriet werd gedeeld, zonder uitleg nodig te hebben.
Woorden die blijven hangen
In haar afscheid beschreef Faber Max als stoer, grappig en eigenwijs, met een groot hart. Ze bedankte hem voor alles wat hij haar had gegeven en voor de vele uren samen op de Veluwe. Geen dramatiek, geen opsmuk, maar eerlijk en recht uit het hart.
Veel volgers gaven aan dat juist die eenvoud hen raakte. Het moment waarop een dier wordt ingeslapen is zwaar, ook wanneer het onvermijdelijk is. Liefde betekent soms loslaten, hoe pijnlijk dat ook is.
Dat besef werd breed gedeeld en zorgde voor een zeldzaam moment van eensgezindheid online.
Steun uit onverwachte hoek
De steun bleef niet beperkt tot gewone volgers. Ook uit de politiek kwamen reacties. Geert Wilders liet van zich horen met een sterktewens. Daarmee kreeg het bericht nog meer zichtbaarheid en gewicht.
Onder de reacties stonden mensen met uiteenlopende achtergronden: politieke tegenstanders, sympathisanten, onbekenden. Het onderwerp was even niet beleid of ideologie, maar verlies. En dat kent geen kamp.
Het liet zien dat empathie soms sterker is dan verschil van mening.
Bekend gezicht, zelden persoonlijk
Voor veel Nederlanders is Marjolein Faber vooral bekend als politicus. Als minister van Asiel en Migratie in het kabinet-Schoof I stond zij tussen juli 2024 en juni 2025 volop in de schijnwerpers. Haar standpunten en optreden zorgden regelmatig voor stevige discussies.
Juist daarom voelde dit persoonlijke bericht voor velen als een andere kant van haar verhaal. Niet de bestuurder, niet de politicus, maar de mens achter de functie. Dat contrast maakte het moment des te indringender.
Het liet zien dat publieke figuren ook privé verdriet kennen, net als iedereen.
Een periode vol controverse
Haar ministerschap ging gepaard met ophef. De lintjesaffaire, felle debatten over het COA en uitspraken uit haar boek zorgden voor verdeeldheid. Voorstanders en tegenstanders stonden vaak lijnrecht tegenover elkaar.
Tegen die achtergrond kreeg het afscheid van Max extra betekenis. Het herinnerde eraan dat iemand meerdere lagen heeft. Iemand kan omstreden zijn en tegelijk rouwen om een dier waar jarenlang liefde en zorg in zat.
Dat besef zorgde bij veel mensen voor nuance.
Meer dan politiek alleen
Naast paarden is Faber ook actief in jiujitsu, een sport waarin controle, techniek en mentale scherpte centraal staan. Het past bij haar imago van discipline en doorzettingsvermogen, maar ook bij de behoefte aan balans buiten de politieke arena.
Wie haar kent, omschrijft haar als standvastig en toegewijd.
Eigenschappen die niet alleen in de politiek zichtbaar zijn, maar ook in de manier waarop zij met dieren omgaat. Zorg, verantwoordelijkheid en betrokkenheid spelen daarin een grote rol.
Juist in tijden van verlies kunnen die eigenschappen houvast bieden.
Rouw die verbindt
Het overlijden van een dier maakt een huis stiller. Dagelijkse routines vallen weg, een vertrouwd geluid ontbreekt. Voor veel mensen voelt het als het verliezen van een gezinslid.
Dat geldt niet minder voor iemand met een publieke functie. De massale reacties onder het bericht van Faber lieten zien hoeveel mensen zich hierin herkennen. Het delen van verdriet werkte verbindend en zorgde voor begrip, zelfs tussen mensen die het normaal gesproken zelden met elkaar eens zijn.
Menselijkheid op de voorgrond
Het nieuws over Max draaide niet om cijfers, beleid of politieke strijd. Het ging over trouw, herinneringen en afscheid nemen. Precies die menselijke laag gaf het verhaal kracht.
Soms zijn een foto en een paar zinnen genoeg om de toon te veranderen. De tijdlijn vertraagde, mensen luisterden in plaats van reageerden. Even stond niet de functie centraal, maar de persoon.
Een ingetogen afscheid met grote impact
Zonder groot gebaar nam Marjolein Faber afscheid van haar paard. Max werd 29 jaar en liet een lange geschiedenis achter van samenwerking en vertrouwen. Voor wie ooit met een dier heeft gewerkt, is duidelijk hoe diep zo’n band kan gaan.
Wat dit moment vooral laat zien, is dat menselijkheid blijft bestaan, ook in een harde en gepolariseerde tijd. Verdriet overstijgt meningsverschillen en herinnert eraan wat mensen delen.
Het verhaal van Max is daarmee niet alleen een persoonlijk afscheid, maar ook een spiegel voor hoe verbondenheid eruit kan zien.
