Vliegen met jonge kinderen, het lijkt voor veel gezinnen tegenwoordig de norm. Vakanties met het hele gezin, naar zonnige bestemmingen of familiebezoek aan de andere kant van het land, vliegen is vaak het snelste en handigste vervoermiddel.
Maar wat als niet iedereen daar blij mee is? Marlies, 44 jaar en woonachtig in een rustige buitenwijk, is daar het levendige bewijs van. Voor haar is vliegen met jonge kinderen allerminst een pretje. Sterker nog, zij is van mening dat het eigenlijk verboden zou moeten worden.
Marlies kijkt niet alleen naar zichzelf, ze vertelt openhartig over haar ervaringen, haar frustraties en vooral waarom ze vindt dat jonge kinderen beter niet aan boord van een vliegtuig horen. “Ik snap het best, gezinnen willen op vakantie, dat gun ik iedereen. Maar dat betekent niet dat het stil en gezellig blijft in het vliegtuig. Echt niet,” zegt ze met een lach, maar je hoort de ernst in haar stem.
Haar verhaal begint vaak met de herinnering aan een vlucht van enkele jaren geleden. “Ik zat in het gangpad, naast me een moeder met een baby van nog geen jaar. De hele vlucht door krijste dat kind, huilde, schreeuwde om aandacht.
Niemand kon er wat aan doen, het was vreselijk.” Ze pauzeert even. “Ik ben echt geen hekel aan kinderen, maar zo’n situatie, die maakt vliegen voor anderen echt zwaar.”
Marlies legt uit dat haar irritatie niet alleen te maken heeft met het geluid. “Het gaat om de stress die zo’n huilende baby veroorzaakt.
Mensen worden onrustig, geïrriteerd, dat werkt aanstekelijk. Het hele vliegtuig lijkt in een negatieve sfeer te belanden.” Ze herinnert zich hoe ze die dag bijna haar geduld verloor. “Ik dacht echt: dit kan toch niet de bedoeling zijn? Dat je je eigen rust en die van anderen zo opoffert?”
Ze is duidelijk niet tegen gezinnen of kinderen, maar wel tegen de omstandigheden waarin vliegen soms moet gebeuren. “Ik vind het eigenlijk heel jammer dat er geen regels zijn die dit aanpakken. Waarom zouden jonge kinderen niet een bepaalde leeftijd moeten hebben voordat ze mogen vliegen? Het lijkt me eerlijker voor iedereen.”
Marlies vertelt dat ze vaker met medepassagiers sprak over dit onderwerp. “Heel veel mensen delen mijn mening, hoor. Er zijn ouders die ook vinden dat het beter is om kleine kinderen thuis te laten tijdens een vlucht, als dat kan.”
Ze voegt er meteen aan toe: “Natuurlijk begrijp ik dat het soms niet anders kan, bijvoorbeeld als je naar familie moet of voor medische redenen reist. Maar als het een keuze is, dan zou ik zeggen: wacht nog even.”
Ze kan zich voorstellen dat het voorstel om jonge kinderen te weren uit vliegtuigen controversieel is. “Ja, dat snap ik. Mensen denken dan meteen dat ik tegen kinderen ben of dat ik niet begrijp hoe lastig reizen met een kleintje kan zijn. Maar zo is het niet. Het gaat mij erom dat iedereen, ook de passagiers zonder kinderen, een fijne vlucht kan hebben.”
De frustraties van Marlies gaan verder dan alleen het geluid. “Je hebt ook het gedoe met luiers verschonen, het gebrek aan ruimte, het risico dat kinderen zich vervelen en zich daardoor gaan gedragen zoals kinderen dat soms doen.
Dat zorgt voor extra stress, niet alleen bij de ouders, maar ook bij andere passagiers en het cabinepersoneel.” Ze vertelt hoe ze een keer een moeder zag worstelen met twee kinderen terwijl het vliegtuig turbulentie had. “Het was echt heftig, ik voelde mee met die vrouw, maar ik dacht ook: wat doe je jezelf en de rest van het vliegtuig aan?”
Marlies is er duidelijk over: “Vliegen met jonge kinderen is gewoon niet ideaal. Niet voor de ouders, en zeker niet voor de medepassagiers.
Ik zou het fantastisch vinden als er een soort leeftijdsgrens zou komen. Dat je pas met kinderen vanaf, zeg, zes jaar mag vliegen. Dan hebben ze meer geduld, zijn ze rustiger en kunnen ze beter begrijpen wat er van ze verwacht wordt.”
Ondanks haar uitgesproken mening is Marlies niet de stereotype klaagmoeder. “Ik ben juist heel begripvol. Weet je, ik werk zelf in een drukke omgeving waar ik veel met mensen te maken heb. Ik weet dat het soms chaotisch kan zijn. Maar tijdens een vlucht ben je gewoon urenlang met elkaar opgescheept in een kleine ruimte. Dan wil je dat iedereen zich aanpast.”
Ze zegt ook dat ze zelf vaak vlucht naar bestemmingen zonder kinderen in haar omgeving. “Dat is soms even slikken, want ik houd van reizen, maar ik wil ook kunnen ontspannen en genieten tijdens die uren in de lucht.”
Het idee van Marlies roept natuurlijk vragen op over de praktische haalbaarheid. “Hoe zou zo’n regel dan gehandhaafd moeten worden?
Dat is lastig. Maar het begint met een discussie, vind ik. Als er meer begrip komt voor mensen die last hebben van huilende kinderen in het vliegtuig, kunnen er misschien oplossingen komen. Zoals aparte kindervrije vluchten of speciale zones in vliegtuigen.”
Voor nu blijft Marlies haar mening delen en hopen dat haar woorden gehoord worden. “Misschien denken mensen eerst dat ik raar ben, maar het zou veel stress schelen als jonge kinderen nog even wachten met vliegen. Het is beter voor iedereen.”
Marlies’ verhaal laat zien dat reizen met jonge kinderen niet voor iedereen vanzelfsprekend prettig is. Haar kijk op het onderwerp is duidelijk en ze maakt zich sterk voor meer rust en comfort in het vliegtuig.
Of haar wens ooit werkelijkheid wordt, blijft de vraag, maar het gesprek is begonnen. En wie weet, misschien verandert dat wel iets aan de toekomst van vliegen.
