‘Ik zie hem echt als mijn tweede zoon’
Mikael heeft een goede vriend, Guy Loyson, die hij ontmoette via de stichting Big Friends, een organisatie die jongeren ondersteunt die extra aandacht kunnen gebruiken. Guy herinnert zich hun eerste ontmoeting: “Het was liefde op het eerste gezicht. Eerst zat hij tegenover me, toen naast me, en al snel zat hij bij me op schoot. We doen nu allerlei dingen samen: muziek maken, pannenkoeken bakken, varen, en vooral grappen over elkaar maken. Ik zie hem echt als mijn tweede zoon.”
Onzekere toekomst
Ondanks zijn geboorte en opvoeding in Amsterdam, is de toekomst van Mikael onzeker. Zijn oorspronkelijke verblijfsaanvraag werd onterecht afgewezen volgens de rechter, maar de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) is in hoger beroep gegaan. Deze zaak sleept zich nu al meer dan 2,5 jaar voort bij de Raad van State.
Guy en zijn familie konden niet stil blijven zitten. Ze startten een petitie om aandacht te vragen voor Mikaels situatie. Guy benadrukt het onrecht van deze langdurige onzekerheid: “Ik ben er niet tegen dat mensen die hier niet horen, terug moeten. Maar dat moet binnen een of twee jaar gebeuren. Je kunt niet tegen iemand die hier al elf jaar woont zeggen dat hij weg moet. Dat is inhumaan.”
Politieke beweging
Er is inmiddels politieke beweging gekomen in deze kwestie. Een meerderheid in de Amsterdamse gemeenteraad heeft het college verzocht om een gedwongen uitzetting van Mikael te voorkomen. De petitie van Guy’s familie heeft al meer dan 12.500 handtekeningen verzameld. Mikael hoopt vurig dat hij in Amsterdam mag blijven: “Ik ben hier geboren en getogen. Ik hoop dat ik in Amsterdam mag blijven. Ik denk dat ik dat ook verdien.”
Deze situatie benadrukt de dringende noodzaak van een rechtvaardiger en menselijker immigratiebeleid in Nederland. De steun voor Mikael groeit dagelijks, en velen hopen dat hij uiteindelijk de verblijfsvergunning zal krijgen die hij en zijn familie verdienen.
Bron: NH Nieuws
