Dit plaatje lijkt op het eerste gezicht een gewone scène in een volle bus of tram. Er staan mensen, sommigen zitten, en iedereen lijkt bezig met zijn eigen ding. Maar er is iets aan de hand met dit beeld. Iets ontbreekt. En dat maakt dit plaatje een interessant raadsel.
Kijk maar eens goed. De oudere dame met een wandelstok staat, terwijl er mensen op de bank zitten die waarschijnlijk jonger en fitter zijn dan zij. Het lijkt vanzelfsprekend dat iemand haar een plek aanbiedt, toch? Maar dat gebeurt hier niet.
Je zou verwachten dat dit de essentie van het plaatje is: het gebrek aan respect of behulpzaamheid. Maar is dat echt alles?
Als je nog beter kijkt, zie je dat er meer mist in deze situatie. Kijk naar de blikken van de mensen. Niemand lijkt elkaar echt op te merken. De jongen met de koptelefoon is volledig in zijn eigen wereld. De vrouw met haar telefoon heeft alleen oog voor haar scherm.
Zelfs de mensen die niet zitten, zoals de vrouw in de groene jurk, lijken niet actief betrokken bij wat er om hen heen gebeurt. Het is alsof iedereen langs elkaar heen leeft, terwijl ze zich in een kleine, gedeelde ruimte bevinden.
Het raadsel zit niet alleen in de fysieke handeling – of het gebrek daaraan – van het opstaan voor de oude dame. Het zit ook in de sociale dynamiek.
Waar is de connectie? Waar is de oplettendheid? Hoe is het mogelijk dat iedereen in deze kleine ruimte zo ver weg lijkt te zijn van wat er recht voor hun ogen gebeurt?
Misschien kun je zeggen dat het plaatje een spiegel is van hoe we soms met elkaar omgaan in het dagelijks leven. We zijn zo gefocust op ons eigen ding – onze telefoons, muziek, gedachten – dat we vergeten om om ons heen te kijken.
En als we dat niet doen, missen we soms de kans om iets kleins te doen dat een groot verschil kan maken. Zoals opstaan voor iemand die het harder nodig heeft.
Maar misschien is er nóg iets dat ontbreekt. Wat als het niet alleen gaat om een gebrek aan actie, maar ook om een gebrek aan empathie?
De oudere dame lijkt te zuchten, haar handen op de wandelstok, terwijl ze balanceert in de rijdende tram. Haar lichaamstaal vraagt bijna om hulp, maar niemand lijkt het op te merken. Of misschien kiezen ze ervoor het niet te zien, uit gemak of onverschilligheid.
Het is interessant om jezelf af te vragen hoe jij zou reageren in deze situatie. Zou je opstaan voor haar? Of zou je, zoals velen op dit plaatje, te veel afgeleid zijn door je eigen wereld om haar überhaupt op te merken?
Het is geen makkelijke vraag, want we zijn allemaal wel eens schuldig aan het niet opmerken van wat er om ons heen gebeurt.
Het plaatje roept niet alleen vragen op over wat ontbreekt, maar ook over wat het laat zien. Het toont een stukje van onze samenleving waarin individualiteit soms belangrijker lijkt dan gemeenschap.
Maar het biedt ook een kans om na te denken over hoe we dat kunnen veranderen, simpelweg door een klein gebaar te maken. Zoals opstaan voor iemand die dat nodig heeft.
Dus, wat ontbreekt er op dit plaatje? Misschien is het niet alleen een lege zitplaats voor de oude dame. Misschien is het ook een beetje menselijkheid, aandacht, en verbinding.
En dat is iets wat we allemaal kunnen terugbrengen, als we ervoor kiezen om beter op te letten en een beetje om elkaar te geven.
