Amina had zich haar toekomst heel anders voorgesteld. Na jaren van studeren, stage lopen en bijbaantjes combineren, hoopte ze met een diploma op zak een frisse start te maken. Maar in plaats daarvan wordt haar leven nu gedomineerd door een enorme schuld van 60.000 euro. “Ik wist wel dat ik moest lenen om te kunnen studeren, maar ik had nooit gedacht dat het me zo zou achtervolgen,” zegt ze. “Elke maand als ik mijn bankrekening check, krijg ik het benauwd. Het voelt alsof ik vastzit in een financiële nachtmerrie waar ik niet meer uit kom.”
Net als veel andere studenten werd Amina slachtoffer van het leenstelsel, dat destijds werd ingevoerd als een ‘investering in je toekomst’. Ze herinnert zich nog goed hoe het systeem werd gepresenteerd: je leent geld, haalt een diploma en verdient het later gemakkelijk terug.
“Ze vertelden ons dat een studieschuld niks was om ons zorgen over te maken. ‘Een investering in jezelf,’ zeiden ze. Maar nu zit ik hier, met een dikke schuld en geen idee hoe ik die ooit ga aflossen.”
De realiteit van een torenhoge schuld heeft Amina’s leven op allerlei manieren beïnvloed. Wonen in een leuke stad of sparen voor de toekomst? Onmogelijk. “Een huis kopen kan ik voorlopig wel vergeten,” zucht ze.
“Ik heb een stabiele baan, maar zodra hypotheekverstrekkers mijn studieschuld zien, zeggen ze dat ik te veel risico loop. Ik voel me gewoon vastgezet.”
En dan is er nog het gevoel van oneerlijkheid. Amina behoort tot de generatie studenten die geen recht hadden op een basisbeurs en volledig afhankelijk waren van leningen.
Nu er een nieuw systeem is waarin studenten wel weer een beurs krijgen, voelt ze zich in de steek gelaten. “Het voelt alsof we zijn vergeten. Ja, er is een compensatie beloofd, maar dat is een schijntje vergeleken met wat we kwijt zijn. Hoe kan de overheid dit goedpraten?”
Die compensatie waar Amina het over heeft, bedraagt een eenmalig bedrag van ongeveer 1400 euro. “Dat is niet eens genoeg om een jaar aan rente te dekken,” zegt ze met een wrange glimlach.
“Het voelt echt als een klap in het gezicht. Hoe kun je eerst zeggen dat het leenstelsel een goed idee was en ons vervolgens afschepen met zo’n bedrag?”
Ondertussen merkt Amina dat haar schuld niet alleen financiële gevolgen heeft, maar ook mentaal zwaar weegt.
“Ik ben constant bezig met geld. Ik voel me schuldig als ik een keer uit eten ga of een weekendje weg wil. Altijd die stem in mijn hoofd die zegt: je hebt nog een schuld af te betalen.”
Toch probeert ze positief te blijven en te kijken naar wat wél mogelijk is. “Ik werk hard, spaar wat ik kan en hoop op een moment dat er een structurele oplossing komt. Maar soms vraag ik me af of de politiek echt begrijpt hoe groot deze last is.
We worden afgeschilderd als een generatie die alles voor niets wil, maar dat is helemaal niet zo. We hebben gewoon fatsoenlijke kansen nodig.”
Het enige wat Amina hoopt, is dat er meer begrip komt voor haar generatie en dat de overheid met een betere oplossing komt.
“Het zou al helpen als onze schulden niet zo zwaar meewegen bij een hypotheekaanvraag, of als de rente niet ineens omhoogschiet,” zegt ze.
“Maar vooral wil ik erkenning. Erkenning dat we in een systeem zijn geduwd dat niet eerlijk was en dat er echt iets moet veranderen.”
Voorlopig blijft Amina doorgaan, werken, sparen en hopen op betere tijden. Maar de onzekerheid blijft.
“Soms denk ik: had ik het anders moeten doen? Minder moeten lenen, misschien thuis moeten blijven wonen? Maar eerlijk, wat had ik anders gekund? Studeren was mijn enige kans op een betere toekomst.”
Inmiddels ziet ze om zich heen hoe leeftijdsgenoten tegen dezelfde problemen aanlopen. “We zitten allemaal in hetzelfde schuitje,” zegt ze.
“Iedereen worstelt met die schuld en het gevoel dat we achterblijven. We willen vooruit, maar we worden tegengehouden door een systeem dat niet werkte. Dat is frustrerend.”
Ondanks alles blijft Amina vechten voor haar toekomst. “Ik wil laten zien dat ik niet bij de pakken neerzit. Maar het zou mooi zijn als we niet alles alleen hoefden te dragen. Een beetje hulp, dat zou al zoveel schelen.”
