Wat zich de afgelopen weken heeft afgespeeld rond vastgoedondernemer Marcel Melis is geen normaal politiek debat meer. Het is een voorbeeld van hoe in Nederland reputaties kunnen worden beschadigd door suggestie en morele verontwaardiging, terwijl vastgestelde feiten naar de achtergrond verdwijnen. Een geknipte video. Een suggestieve krantenkop. Politieke uitspraken die leunen op insinuatie in plaats van bewijs. En vervolgens een mediastorm waarin het oordeel al vaststaat voordat de inhoud serieus is gewogen.
Dit artikel kiest bewust en expliciet positie. Wij staan aan de kant van Marcel Melis. Niet omdat ondernemers per definitie gelijk hebben, maar omdat hier een fundamentele grens wordt overschreden. Wanneer bestuurders, raadsleden en media gezamenlijk een narratief construeren waarin beeldvorming zwaarder weegt dan controleerbare feiten, raakt dat niet alleen één persoon. Dan raakt het de kern van behoorlijk bestuur en rechtsgelijkheid.
Geen hoor en wederhoor, wel een publiek vonnis
De recente escalatie begon met een video die door Zita Pels via sociale media werd gedeeld. Volgens Melis betrof het een fragment dat was geknipt en geplakt, zonder context en zonder wederhoor. Er was geen interview, geen toelichting en geen mogelijkheid tot correctie. Toch werd het gepresenteerd als een representatief beeld van zijn handelen en intenties.
Dit is geen detail, maar een principieel punt. In een rechtsstaat hoort een oordeel pas te volgen na hoor en wederhoor. In deze zaak leek het andersom te gaan. Eerst werd het beeld verspreid, daarna volgde de verontwaardiging en pas veel later kwam ruimte voor nuancering, die nauwelijks nog doordrong.
Melis koos er niet voor om zich terug te trekken, maar stelde publiekelijk een open podcastgesprek voor. Transparant, inhoudelijk en op basis van feiten. Niet achter gesloten deuren, maar zichtbaar voor iedereen. Volgens hem werd die uitnodiging aanvankelijk geaccepteerd en later ingetrokken. Dat roept vragen op. Wie overtuigd is van zijn gelijk, heeft geen reden om een inhoudelijk gesprek te vermijden.
De bewerkte video en de publieke reactie
In onderstaande video laat Marcel Melis zien hoe een fragment van hem is bewerkt en zonder context is verspreid, gevolgd door de reactie die daarop werd gegeven in het programma Nieuws van de Dag.
Dit bericht op Instagram bekijken
De kop die het debat deed ontsporen
De situatie verhardde verder na een kop in Het Parool waarin werd gesteld dat Melis “alleen blonde dames” zou verhuren. Die formulering suggereert niet alleen discriminatie, maar roept ook een moreel beladen beeld op dat impliciet raakt aan seksuele motieven. Precies dit soort suggestie kan publieke beeldvorming in één klap doen kantelen.
Belangrijk is dit vast te stellen: Melis selecteert niet op haarkleur of uiterlijk en heeft een gemengde huurdersbasis. Er is geen enkel bewijs dat hij een bepaald “type vrouw” zou kiezen. Huidige bewoners dragen zelf nieuwe huisgenoten voor, waarna Melis deze toetst en goedkeurt. Dat sommige woongroepen visueel op elkaar lijken, is volgens hem het gevolg van die voordracht, niet van selectie door de verhuurder.
Dat onderscheid verdween vrijwel volledig uit het publieke debat. De suggestieve kop werd leidend. En wie eenmaal in een bepaald frame is geplaatst, komt daar nauwelijks nog uit.
Vrouwenhuisvesting als verdacht gemaakt succes
Een centraal onderdeel van de kritiek is dat Melis bewust alleen aan vrouwen verhuurde. Critici zeggen dat selectie op geslacht niet zou mogen. Dat is een begrijpelijke tegenwerping, maar zij laat één cruciaal element vrijwel altijd buiten beschouwing: de praktijk en de resultaten.
Melis stelt dat deze keuze is gebaseerd op veiligheid en woonrust, niet op ideologie. Opvallend genoeg hanteert de gemeente Amsterdam zelf exact hetzelfde principe bij bepaalde wooncomplexen die uitsluitend voor vrouwen zijn bedoeld, eveneens vanuit veiligheidsoverwegingen. In die context wordt het beleid gepresenteerd als beschermend en verantwoord. Wanneer een ondernemer hetzelfde doet en het aantoonbaar werkt, wordt het plots verdacht gemaakt.
Hier wordt geen gelijk speelveld gehanteerd. Wat bij de overheid acceptabel heet, wordt bij een individu problematisch genoemd. Dat verschil vraagt om uitleg, maar die bleef uit.
Resultaten versus retoriek
Terwijl het publieke debat steeds emotioneler werd, bleef Marcel Melis wijzen op iets wat opvallend vaak werd genegeerd: verifieerbare resultaten. Geen meningen, geen beeldvorming, maar concrete uitkomsten die over een lange periode zijn opgebouwd.
Volgens Melis heeft hij in ruim 25 jaar tijd circa 2.000 werkende vrouwen veilig gehuisvest in Amsterdam. Het ging om vrije-sectorwoningen, allemaal binnen de ring van de stad, volledig gerenoveerd en voorzien van goede energielabels. De huurprijs lag rond de €750 per persoon, terwijl vergelijkbare woonruimte in dezelfde gebieden inmiddels vaak richting de €1.000 of meer gaat.
Cruciaal is dit. Volgens Melis zijn deze woningen structureel zonder incidenten verhuurd. Er zijn geen meldingen van overlast, geen klachten over onveiligheid en geen vastgestelde gevallen van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Niet één keer. Niet bij individuele huurders en niet bij woongroepen als geheel.
Dat is geen randinformatie. Dat is de kern. In een stad waar woningnood, spanningen en onveiligheid dagelijkse thema’s zijn, zou zo’n trackrecord aanleiding moeten zijn voor analyse. In plaats daarvan werd het genegeerd.
Tegelijkertijd wijst Melis op andere woonexperimenten in Amsterdam, waarbij grote groepen statushouders en studenten samenwoonden en waar aantoonbaar meldingen waren van onveiligheid, bedreigingen en seksueel geweld. Die projecten kregen uitleg, nuance en bestuurlijke bescherming. Zijn model kreeg publieke verdachtmaking en sancties.
Hier wringt iets fundamenteels. Dit debat gaat niet primair over woonkwaliteit of veiligheid. Het gaat over narratief en macht.
Feiten en resultaten op een rij
In onderstaande post zet Melis zijn volgens hem verifieerbare feiten en resultaten overzichtelijk op een rij, als tegenwicht tegen de ontstane beeldvorming.
Dit bericht op Instagram bekijken
De gemeenteraad als plek van suggestie
In de Amsterdamse gemeenteraad kreeg dit narratief een politieke vorm. Volt-raadslid Juliet Broersen deed uitspraken waarin vergelijkingen werden gemaakt met omstreden online figuren en waarin werd gesproken over een zogenaamd hijgerige huisbaas en een vermeend viezig gevoel. Dat zijn geen vaststellingen. Dat zijn suggesties met een zware morele lading.
Feitelijk is het volgende van belang. Er is geen onderzoek dat deze insinuaties ondersteunt. Er zijn geen vastgestelde klachten. Er zijn geen meldingen die wijzen op ongewenst gedrag. Het publiekelijk uiten van zulke suggesties, met naam en toenaam, in een officieel bestuursorgaan, raakt direct iemands reputatie en rechtspositie.
Dat deze uitspraken niet zijn gecorrigeerd en onder voorzitterschap van Femke Halsema konden blijven staan, vergroot volgens Melis de indruk dat hier sprake is van institutionele vooringenomenheid.
Het debat zoals het publiekelijk werd gevoerd
In dit fragment uit Nieuws van de Dag is te zien hoe het debat publiekelijk werd gevoerd en hoe Melis reageert op de beschuldigingen en suggesties die over hem zijn gedaan.
Dit bericht op Instagram bekijken
Machtsongelijkheid als onderbelicht probleem
Wat in deze zaak vaak ontbreekt, is aandacht voor de machtsverhouding. Aan de ene kant staat een individuele ondernemer. Aan de andere kant een gemeentebestuur, een gemeenteraad, gesubsidieerde instanties en invloedrijke media. In zo’n context is suggestie geen vrijblijvende mening meer, maar een machtsmiddel.
Wanneer een individu publiekelijk wordt weggezet door gezaghebbende instituties, zonder dat vastgestelde feiten daaraan ten grondslag liggen, ontstaat een situatie waarin reputatieschade onomkeerbaar is. Dat vraagt om extra zorgvuldigheid, niet om extra verontwaardiging.
Een boete als signaal
De opgelegde boete van tienduizend euro onderstreept waar deze zaak uiteindelijk over lijkt te gaan. Niet over bewezen misstanden. Niet over aantoonbare schade aan huurders. Maar over het afwijken van een politiek gewenste norm. Eén geweigerde man volstond om een symbolische sanctie op te leggen.
Het signaal is helder. Maatschappelijk initiatief is toegestaan zolang het binnen het ideologische kader blijft. Wie daarbuiten opereert, zelfs met aantoonbaar positieve resultaten, wordt gecorrigeerd. Dat is geen inhoudelijk woonbeleid. Dat is normhandhaving via macht.
Media als versterker
Ook de rol van de media verdient reflectie. Suggestieve koppen blijven hangen, terwijl nuancering nauwelijks doordringt. Eenmaal geplaatste beeldvorming wordt zelden rechtgezet, zelfs niet wanneer de feitelijke basis dun blijkt.
Media zouden macht moeten controleren. In deze zaak functioneerden zij vooral als versterker van politieke verontwaardiging, met blijvende reputatieschade als gevolg.
Rectificatie of een open gesprek
Marcel Melis vraagt geen uitzonderingspositie. Hij vraagt iets fundamenteels. Rectificatie van aantoonbaar onjuiste en schadelijke uitlatingen, of een open, publiek en inhoudelijk gesprek waarin feiten, context en proportionaliteit centraal staan.
Dat is geen gunst. Dat is een vereiste in een rechtsstaat.
Wie accepteert dat suggestie een vervanging mag zijn voor bewijs, accepteert dat macht belangrijker wordt dan waarheid.
En in een rechtsstaat zou bewijs moeten leiden tot oordeel, niet andersom.
Aan welke kant sta je?
Tot slot blijft de vraag niet alleen wat er in deze zaak is gebeurd, maar ook aan welke kant je zelf staat. Gaat het publieke debat over feiten, zorgvuldigheid en proportie, of accepteren we dat beeldvorming en suggestie leidend worden wanneer dat politiek goed uitkomt? Op sociale media laten steeds meer mensen die achter hem staan dat inmiddels zichtbaar zien, onder de noemer #teammelis.
Bronnen en verantwoording
Dit artikel is gebaseerd op openbaar toegankelijke bronnen en publieke uitingen van betrokkenen. Voor de inhoud is gebruikgemaakt van openbare berichten van Marcel Melis op Instagram en LinkedIn, openbare raadsvergaderingen en uitlatingen in de Amsterdamse gemeenteraad, evenals berichtgeving in landelijke en regionale media.
De weergegeven standpunten, toelichtingen en feitelijke claims zijn afkomstig uit:
-
Openbare Instagram- en LinkedIn-berichten van Marcel Melis
-
Openbare raadsvergaderingen en raadsverslagen van de gemeente Amsterdam
-
Gepubliceerde artikelen in Het Parool (januari 2026)
-
Openbare televisieoptredens en interviews, waaronder Nieuws van de Dag (SBS6)
Het artikel beschrijft de kwestie expliciet vanuit het perspectief van Marcel Melis, waarbij uitspraken van andere betrokkenen worden weergegeven zoals zij publiekelijk zijn gedaan. Waar sprake is van interpretatie, wordt dit als zodanig benoemd. Beschuldigingen en suggesties worden niet als vastgestelde feiten gepresenteerd.
Dit artikel beoogt bij te dragen aan het publieke debat en pretendeert geen juridisch oordeel te vellen.
