Sanne, een 29-jarige moeder, zit met een diepe, onverwerkte waarheid. Terwijl ze haar derde kind op schoot houdt, worstelt ze met een gevoel van schuld dat ze moeilijk onder woorden kan brengen. “Ik heb mijn derde kind nooit gewild,” zegt ze zacht, terwijl haar ogen vol verdriet zijn.
Dit zijn harde woorden, maar het is de realiteit waarmee Sanne dagelijks moet leven. Ze houdt van haar kind, dat staat buiten kijf, maar de omstandigheden rondom de zwangerschap hebben haar overweldigd.
Sanne en haar partner hadden altijd al twee kinderen gewild. Hun gezin voelde compleet met hun eerste twee kinderen, een jongen en een meisje, die inmiddels vier en zes jaar oud zijn.
“Het voelde alsof we alles hadden wat we ooit wilden,” vertelt Sanne. “We hadden een mooie balans gevonden in ons leven, en alles leek op zijn plek te vallen.”
Het idee van een derde kind was nooit echt serieus besproken. Ze had haar handen vol aan haar werk, haar relatie en de opvoeding van hun kinderen. Het leven was druk, maar overzichtelijk.
Maar toen bleek dat ze onverwacht zwanger was van hun derde kind, veranderde alles. “Het was een schok,” zegt Sanne. “Ik voelde me overweldigd en onzeker. Hoe konden we dit nog aan?”
Sanne en haar partner stonden voor een moeilijke keuze. Ze overwogen hun opties, maar uiteindelijk besloten ze de zwangerschap voort te zetten. Hoewel ze rationeel gezien begreep waarom ze dit besluit namen, voelde het nooit als haar eigen keuze.
“Het voelde alsof ik geen controle had over mijn eigen leven,” bekent ze. “Er was zoveel druk van buitenaf, van familie, van de maatschappij, en zelfs van mezelf.”
Tijdens de zwangerschap voelde Sanne zich emotioneel afgevlakt. Terwijl ze bij haar eerste twee kinderen enthousiast en vol verwachting was geweest, voelde deze zwangerschap als een last die ze met zich meedroeg. “Ik probeerde blij te zijn, echt waar,” zegt ze.
“Maar diep vanbinnen kon ik de angst en het gevoel van onmacht niet van me afschudden.” Ze voelde zich gevangen in een situatie waar ze niet uit kon ontsnappen, en dat gevoel bleef haar achtervolgen.
Toen haar derde kind werd geboren, veranderde er weinig aan haar gevoelens. Hoewel ze haar kind meteen liefhad, was er altijd dat knagende gevoel van spijt.
“Ik weet dat het vreselijk klinkt,” zegt Sanne, haar stem trillend. “Maar ik kon het gevoel niet kwijtraken dat dit niet de bedoeling was. Alsof dit niet mijn leven moest zijn.”
De komst van hun derde kind bracht ook nieuwe uitdagingen met zich mee. De dagelijkse routine, die ze met hun twee kinderen eindelijk onder controle had, werd weer chaotisch en onvoorspelbaar. “Het voelde alsof ik weer helemaal opnieuw moest beginnen,” zegt ze.
“Alles waar we zo hard voor hadden gewerkt, leek opeens uit mijn handen te glippen.” Het was niet alleen de fysieke vermoeidheid, maar ook de emotionele uitputting die haar parten speelde.
Sanne’s relatie met haar partner kwam onder druk te staan. “We hadden meer ruzies dan ooit,” vertelt ze. “Ik voelde me zo alleen in mijn gevoelens. Hij probeerde me te begrijpen, maar ik kon het hem niet echt uitleggen.
Hoe leg je iemand uit dat je iets niet wilde dat er nu wel is, terwijl het toch deel uitmaakt van je gezin?” Dit gevoel van isolatie maakte het nog moeilijker voor Sanne om met haar emoties om te gaan.
Ondanks alles, blijft Sanne vechten voor haar gezin. Ze weet dat haar gevoelens niet makkelijk zijn, maar ze probeert manieren te vinden om ermee om te gaan.
Ze heeft hulp gezocht bij een therapeut om haar gevoelens te verwerken en een manier te vinden om verder te gaan. “Ik weet dat ik van mijn kind houd,” zegt ze vastberaden. ”
Maar ik moet ook eerlijk zijn over wat ik voel, zodat ik kan genezen en er echt voor mijn kinderen kan zijn.”
Sanne’s verhaal is een herinnering dat niet elke zwangerschap of gezinsuitbreiding een sprookje is. De realiteit is soms rommelig en pijnlijk, en de emoties die daarbij komen kijken zijn niet altijd eenvoudig te verwerken.
Maar door eerlijk te zijn over haar gevoelens, hoopt Sanne niet alleen zichzelf te helpen, maar ook anderen die in een vergelijkbare situatie zitten. “Je bent niet alleen,” zegt ze. “En het is oké om te voelen wat je voelt.”
