Erika LaBrie, die wereldwijde bekendheid verwierf door haar huwelijk met de Eiffeltoren, heeft jarenlang te maken gehad met spot en afwijzing. Wat velen echter niet begrijpen, is wat haar seksuele geaardheid, bekend als Objectum Seksualiteit (OS), werkelijk inhoudt. Ze wil nu de misvattingen hierover uit de wereld helpen en duidelijk maken dat deze vorm van aantrekking veel meer is dan een fetisj of afwijking.
Objectum Seksualiteit (OS) is een seksuele geaardheid waarbij mensen romantische en seksuele gevoelens ontwikkelen voor levenloze objecten. Erika is een van de bekendste vertegenwoordigers van deze gemeenschap, die wereldwijd meer dan 400 mensen telt. In 2007 maakte Erika haar relatie met de Eiffeltoren officieel door een ceremonie, waarna ze zelfs haar achternaam veranderde in Eiffel.
Volgens Erika voelen OS-mensen zich vaak aangetrokken tot objecten die door de wereld om hen heen worden misbegrepen. Voor haar was de Eiffeltoren een voorbeeld van zo’n object: “De Eiffeltoren is omringd door miljoenen toeristen die verliefd zijn op elkaar, maar niet op haar,” legt ze uit. Dit diepe gevoel van verbondenheid met de Eiffeltoren is wat haar ertoe bracht een langdurige relatie aan te gaan met het monument.
Hoewel Erika haar relatie met de Eiffeltoren als zeer betekenisvol beschouwt, wordt haar geaardheid vaak belachelijk gemaakt. Dit begon in 2008 toen de documentaire Married to the Eiffel Tower online viraal ging. Hoewel de documentaire bedoeld was om inzicht te geven in de OS-gemeenschap, werd de nadruk gelegd op het seksuele aspect van de relatie tussen Erika en de Eiffeltoren, waardoor zij en haar mede-OS-leden werden geridiculiseerd.
Erika vertelt hoe de documentaire bijdroeg aan de misvatting dat OS-mensen zich aangetrokken zouden voelen tot objecten vanwege psychologische problemen of een verleden van misbruik. Dit is een van de grootste vooroordelen waar OS-mensen mee te maken krijgen. “Cijfers tonen aan dat OS-mensen niet meer problemen hebben dan de gemiddelde persoon in de samenleving,” benadrukt ze.
Wat nog erger was voor Erika en haar gemeenschap, was dat de documentaire nauwelijks aandacht besteedde aan het emotionele en spirituele aspect van deze onconventionele relaties. Dit leidde ertoe dat OS werd gezien als een fetisj, terwijl het voor Erika en anderen juist een diepgaande en betekenisvolle vorm van liefde is.
Ondanks de negatieve reacties en het onbegrip vanuit de samenleving, heeft Erika haar OS-geaardheid omarmd en gebruikt als kracht om grote prestaties te leveren. Ze is namelijk een wereldkampioen in boogschieten, een sport waarin ze uitblinkt dankzij de diepe verbinding die ze voelt met haar boog.
Haar relatie met objecten, zoals haar Japanse zwaard en zelfs de hijskraan waarmee ze werkt, hebben haar geholpen om op professioneel vlak groot succes te boeken.
“Ik heb afwijzing ervaren van vrienden en familie, maar mijn relaties met objecten hebben me ook naar grote prestaties geleid,” legt ze uit. Deze verbindingen geven haar de kracht en motivatie om te excelleren in haar sport en werk.
Na tien jaar in een relatie met de Eiffeltoren, kwam er uiteindelijk een einde aan hun ‘verbintenis’. Hoewel Erika dit besluit als pijnlijk ervaart, blijft ze dankbaar voor de speciale plek die de Eiffeltoren altijd in haar hart zal hebben. “De Eiffeltoren zal altijd een deel van mij blijven,” zegt ze. “De media kunnen dat niet uit mijn hart halen, hoewel het soms voelt alsof ze dat geprobeerd hebben.”
Hoewel Erika haar nieuwe partner geheim houdt, beschrijft ze de relatie als “liefdevol” en heeft ze vrede gevonden met het einde van haar relatie met de Eiffeltoren.
Een van de meest voorkomende misvattingen over Objectum Seksualiteit is dat het voortkomt uit een gebrek aan succes in menselijke relaties.
Erika weerlegt dit idee en benadrukt dat ze altijd goede vriendschappen heeft onderhouden met mensen, maar zich nooit aangetrokken heeft gevoeld tot romantische relaties met andere personen. “Ik heb in mijn tienerjaren geprobeerd te daten vanwege de druk om erbij te horen, maar het voelde altijd vreemd en onnatuurlijk voor mij,” legt ze uit.
Sommige mensen vergelijken OS met de sentimentele waarde die mensen hechten aan objecten, zoals een erfstuk of een geliefd voorwerp uit hun jeugd. Erika is het daar gedeeltelijk mee eens: “Iedereen heeft wel een soort emotionele band met objecten. Maar wat OS-mensen hebben, gaat dieper. Het is alsof die gevoelens verder worden ontwikkeld tot een romantische verbinding.”
Hoewel OS waarschijnlijk niet snel algemeen geaccepteerd zal worden, gelooft Erika dat de wereld meer begrip en tolerantie kan tonen. Ze droomt van een samenleving waarin mensen begrijpen dat geluk in vele vormen kan komen, en dat je iemands persoonlijke definitie van geluk niet kunt veroordelen.
“OS-mensen zijn anders, maar we zijn ongevaarlijk,” zegt ze. Ze benadrukt dat hun relaties geen schade toebrengen en dat ze net als iedereen simpelweg op zoek zijn naar liefde en verbondenheid.
Erika’s verhaal is er een van doorzettingsvermogen en veerkracht. Ze heeft zich nooit laten ontmoedigen door de afwijzing die ze heeft ervaren en blijft vechten voor de acceptatie van haar geaardheid en die van anderen in de OS-gemeenschap. Ze hoopt dat mensen zullen inzien dat OS-mensen net zo recht hebben op hun relaties als iedereen, en dat hun liefde net zo betekenisvol en waardevol is als die tussen mensen.
Hoewel Objectum Seksualiteit een controversieel onderwerp blijft, is het belangrijk om het gesprek hierover open te houden. Het oordeel van de buitenwereld maakt het alleen maar moeilijker voor mensen zoals Erika om zichzelf te zijn en hun gevoelens te omarmen. Begrip en empathie zijn de eerste stappen naar een samenleving waarin iedereen zich geaccepteerd kan voelen, ongeacht hun voorkeuren of geaardheid.
Erika LaBrie blijft een boegbeeld van deze beweging en zal naar verwachting nog lange tijd de stem blijven van een gemeenschap die streeft naar meer acceptatie en begrip.
