Nel, een 90-jarige Haagse vrouw, vertelt over de diepe eenzaamheid die haar dagelijks leven beheerst. “Negentig is een prachtige leeftijd, maar niet als je afhankelijk wordt,” zegt ze met verdriet in haar stem.
Ze blikt terug op een leven waarin ze altijd zelfstandig was en actief in haar omgeving. Maar alles veranderde in december vorig jaar, toen Nel plotseling werd getroffen door een herseninfarct. Sindsdien is ze niet meer de zelfstandige vrouw die ze ooit was. “Ik ben altijd zo sterk geweest. Nu kan ik niets meer zonder hulp,” vertelt ze.
Het is niet alleen het fysieke ongemak dat haar zwaar valt. De eenzaamheid weegt veel zwaarder. “Eenzaam zijn is het grootste probleem,” legt ze uit. Nel woont alleen in haar huis in de Haagse wijk Transvaal, waar ze de dagen slijt met wachten.
Ze hoopt dat er iemand langskomt om haar gezelschap te houden. “Buiten mijn dochter om, had ik ook nog een zoon,” vertelt ze verder. “Hij kwam elke woensdagmiddag bij me eten en elke zaterdagochtend koffiedrinken. We hadden een vast ritueel. Hij was vrijgezel, en we hadden altijd een hechte band.”
Nel’s zoon had net in november 2019 zijn veertigjarige jubileum gevierd bij zijn werk, waar hij decennialang loyaal voor dezelfde werkgever had gewerkt. Maar slechts enkele maanden later, in maart, moesten ze afscheid van hem nemen. Hij overleed aan lymfeklierkanker. “Ze zeggen dat verdriet slijt met de tijd, maar dat is niet waar.
Het voelt alsof er een stuk uit me is gehaald,” zegt Nel terwijl de tranen over haar wangen rollen. Het verlies van haar zoon heeft haar diep geraakt, en sindsdien is de leegte alleen maar groter geworden, vooral nu ze door haar infarct aan huis gebonden is.
Met een brok in haar keel geeft Nel toe dat haar leven momenteel “waardeloos” voelt. “Wat heeft het leven nog voor zin?” vraagt ze zich hardop af. De dagelijkse routine bestaat nu uit wachten, hopen dat er iemand langskomt om de stilte te doorbreken, een gesprek aan te gaan of simpelweg aanwezig te zijn.
Tijdens een recent bezoek werd Nel verrast door een onverwachte brief van een oude bekende. Presentator Johan overhandigde haar de brief, waarbij hij geheimzinnig aankondigde dat deze van iemand was die aan haar dacht, gezien de zware tijden die ze doormaakt.
De brief bleek van Paul te zijn, een neef die Nel al jaren kent van vroeger, toen ze samen met hun families op de camping stonden. “Lieve Nel, of beter gezegd, lieve tante Nel,” las ze hardop. Een glimlach verscheen op haar gezicht toen ze de woorden herkende.
Paul vertelde in zijn brief over de warme herinneringen die hij koestert aan de zomers die ze samen doorbrachten en liet Nel weten dat hij veel aan haar denkt, ondanks dat hij zelf door gezondheidsproblemen niet bij haar op bezoek kan komen.
“Ik wens u ondanks alles een fijne kerst en een gezonder nieuw jaar,” besloot Paul zijn brief. De woorden raakten Nel diep. “Ik heb na het overlijden van zijn moeder ook altijd naar hem omgekeken. Hij verdient het echt, maar ik kan nu zelf niets meer doen,” zegt ze zachtjes, met tranen in haar ogen.
Nel’s verhaal raakt aan de realiteit waarmee veel ouderen in Nederland te maken hebben: eenzaamheid. Voor haar is het verlies van haar zoon en de fysieke beperkingen na haar herseninfarct een zware last. Toch is het de eenzaamheid die haar dagelijks het meest kwelt.
“Elke dag hoop ik dat er iemand langskomt,” zegt ze, in de stille hoop dat er betere dagen zullen komen.
