Mireille (38) is een werkende moeder met een druk leven, maar de afgelopen maanden worstelt ze met een probleem dat haar steeds vaker tegenhoudt: aanhoudende verkoudheden. Wat begon als een incidentele loopneus, lijkt nu een terugkerend patroon te zijn geworden.
“Het lijkt wel alsof ik om de twee weken weer verkouden ben,” vertelt ze. De klachten variëren van een verstopte neus tot aanhoudend hoesten en keelpijn. En elke keer komt dezelfde vraag naar boven: moet ze zich ziek melden of toch gewoon doorwerken?
De onzekerheid knaagt aan Mireille. Enerzijds wil ze geen collega’s aansteken, maar anderzijds voelt ze zich verantwoordelijk voor haar werk. “Het is toch niet de bedoeling dat ik anderen aansteek?” zegt ze twijfelend. Het bedrijf waar ze werkt heeft een redelijk strenge houding ten aanzien van ziekte.
“Als je ziek bent, moet je thuisblijven,” benadrukt Mireille. “Maar hoe ziek ben ik nu echt? Ik voel me niet superfit, maar ook niet beroerd genoeg om hele dagen in bed te liggen.” Het is precies die grijze zone waarin ze zich steeds vaker bevindt.
Op zulke momenten ervaart Mireille veel druk. “Het voelt alsof er altijd verwachtingen zijn, zowel op het werk als thuis,” legt ze uit. Haar werk stapelt zich op als ze te vaak afwezig is, en ze heeft het gevoel dat haar collega’s haar afwezigheid opmerken.
“Iedereen is druk, en elke dag dat ik er niet ben, betekent meer werk voor mijn team. Je voelt je daar toch schuldig over.” Bovendien is ze moeder van twee kinderen die zelf ook geregeld met snotneuzen thuiskomen van de opvang. “Het lijkt wel alsof we in een eindeloze cirkel van verkoudheden zitten.”
Toch blijft de twijfel knagen. Thuisblijven voor een verkoudheid voelt voor Mireille overdreven, zeker omdat het geen koorts of ernstige ziekte betreft. “Een verkoudheid hoort er nu eenmaal bij, toch? Iedereen is wel eens snotterig.” Ze probeert zichzelf gerust te stellen, maar dan komt de andere kant van het verhaal om de hoek kijken.
“Wat als ik wel iemand aansteek en diegene vervolgens wél flink ziek wordt?” Vooral sinds de coronapandemie lijkt iedereen gevoeliger te zijn voor besmettingen. Waar vroeger een kuchje nog genegeerd werd, is het tegenwoordig een reden om argwanend te kijken naar collega’s die toch naar het werk komen.
Die verandering merkt Mireille ook bij haar werkgever. “Tijdens corona was het duidelijk: bij de minste klachten moest je thuisblijven. Maar nu zitten we in een soort overgangsfase. De regels zijn soepeler geworden, maar het blijft vaag wanneer je nou echt moet thuisblijven.”
Ze voelt dat ze constant moet balanceren tussen verantwoordelijkheid nemen en niet overdrijven. “Het liefst zou ik gewoon doorwerken, maar ik wil ook niet de oorzaak zijn van een nieuwe golf verkoudheden op kantoor.”
Ook thuis wordt het niet makkelijker. Haar kinderen brengen regelmatig verkoudheidsvirussen mee van school en de kinderopvang, wat de kans op herstel aanzienlijk verkleint. “Elke keer als ik denk dat ik eindelijk opgeknapt ben, komt een van de kinderen weer met een snottebel thuis en begint het circus opnieuw.”
Mireille probeert haar kinderen thuis te houden wanneer ze ziek zijn, maar dat blijkt in de praktijk lastig. “Ze kunnen niet bij elke verkoudheid thuisblijven, dus uiteindelijk gaat het gewoon door binnen het gezin. En ik ben dan vaak de eerste die het weer oppikt.”
Het voortdurende ziek-zijn heeft niet alleen impact op haar fysieke welzijn, maar ook mentaal begint het aan haar te vreten. “Het kost zoveel energie om steeds opnieuw ziek te worden en vervolgens te beslissen wat je moet doen.
Je bent eigenlijk nooit helemaal uitgerust.” Ze heeft al meerdere keren geprobeerd haar weerstand op te bouwen met vitamines, gezonder eten en extra slaap, maar de verkoudheden blijven terugkomen. “Op een gegeven moment weet je het ook niet meer. Het voelt alsof je gewoon pech hebt en er doorheen moet.”
Mireille heeft inmiddels meerdere gesprekken gevoerd met haar leidinggevende over haar situatie, maar de uitkomst blijft vaag. “Ze zeggen dat ik me niet schuldig moet voelen als ik ziek ben, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Het werk moet toch gedaan worden.” Er is een verwachting dat iedereen flexibel is, maar tegelijkertijd is er weinig ruimte voor langdurige uitval. “Ik voel me vaak klemgezet tussen goed werkgeverschap en de realiteit van deadlines en verwachtingen.”
Een andere optie zou thuiswerken zijn, maar dat blijkt niet altijd haalbaar. “Mijn werk vereist vaak overleg en samenwerking met collega’s, dus dat kan niet altijd op afstand.” Bovendien is thuiswerken met twee jonge kinderen in huis een hele uitdaging.
“Als zij ziek zijn, is het bijna onmogelijk om geconcentreerd te werken. Het voelt alsof je dan twee dingen tegelijk probeert te doen en in beide tekortschiet.”
Mireille zit vast in een cyclus van verkoudheid, werkdruk en onzekerheid. Elke keer dat ze besluit door te werken met lichte klachten, blijft de twijfel knagen. “Wat als ik nu wel iemand aansteek?” Maar als ze zich ziek meldt, voelt het alsof ze anderen in de steek laat.
“Het zou zoveel makkelijker zijn als er duidelijkere richtlijnen waren voor dit soort situaties.” Voor nu blijft ze balanceren tussen verantwoordelijkheid en schuldgevoel, in de hoop dat er binnenkort een einde komt aan de eindeloze stroom verkoudheden.
