Ronald is 72 jaar oud en kijkt met een mengeling van weemoed en verdriet terug op de tijd dat Nederland nog heel anders was. “Ik mis Nederland zoals het vroeger was,” vertelt hij, terwijl hij door oude foto’s bladert van zijn jeugd.
De herinneringen aan de zorgeloze dagen in zijn geboortedorp komen naar boven. “Er was een gevoel van samenhorigheid dat je tegenwoordig nauwelijks nog terugziet. Mensen kenden elkaar, en je voelde je veilig.”
Het is een gevoel dat Ronald met veel meer mensen deelt. Hij herinnert zich de tijd toen de buurman nog een goede vriend was en je voor een kopje suiker niet ver hoefde te lopen. “Het leven was minder gehaast,” zegt hij.
“Er was tijd voor elkaar, voor een praatje op de hoek van de straat of een bezoekje aan de lokale bakker.” Het lijkt wel alsof de wereld toen eenvoudiger was, denkt hij. Tegenwoordig is iedereen zo druk met zijn of haar eigen leven dat er nauwelijks tijd is voor een vriendelijk gebaar.
Ronald komt regelmatig terug op de veranderingen die hij in zijn woonomgeving heeft gezien. Hij woont nu in een drukke stad waar alles sneller gaat. “De stad is veranderd in een jungle van beton en staal,” zegt hij met een zucht.
“Waar zijn de groene parken, de speeltuinen waar kinderen samen konden spelen? Nu is alles gericht op geld en efficiëntie.” Hij mist de kleine lokale winkels waar je je boodschappen deed en de verkopers die je bij naam kenden.
“Nu is het alles anoniem. Je gaat naar een grote supermarkt, en het voelt alsof je tussen de schappen een nummer bent.”
Zijn gedachten dwalen af naar de tijd dat hij met zijn vrienden op de fiets naar het strand ging. “Dat was vrijheid,” zegt hij met een glimlach. “We hadden geen zorgen en konden genieten van de kleine dingen in het leven.”
Hij herinnert zich de eindeloze zomerdagen en de onschuld van de kindertijd, waar technologie nog geen rol speelde. “We waren buiten, speelden voetbal of bouwden een hut in het bos. Nu zitten kinderen achter schermen en missen ze die ervaringen.”
Ronald is ook gefascineerd door de moderne trend van fatbikes. “Het lijkt wel alsof kinderen nu met die grote, zware fietsen rondrijden, in plaats van de eenvoudige fiets die wij vroeger hadden,” merkt hij op.
“Het is een mooie manier om buiten te zijn, maar ik vraag me af of ze de vrijheid van het fietsen zoals wij dat deden wel echt begrijpen.” Hij denkt met enige nostalgie terug aan zijn eigen kindertijd, waarin de eenvoud van de fiets hem het gevoel van avontuur gaf, in plaats van alleen maar een sportieve uitdaging.
De veranderingen in de maatschappij maken Ronald somber. “Er is zoveel verdeeldheid, zoveel negativiteit in de wereld. Vroeger kon je gewoon met elkaar praten, ongeacht je achtergrond of mening. Nu zijn mensen zo snel geneigd om te oordelen.”
Hij merkt dat zelfs simpele discussies over alledaagse zaken soms kunnen escaleren. “Het lijkt alsof we vergeten zijn hoe we respectvol met elkaar om moeten gaan.”
Ronald ziet ook de impact van de globalisering. “Natuurlijk, vooruitgang is belangrijk, maar het lijkt alsof we onze cultuur en waarden opgeven voor winst en efficiëntie.” Hij mist de traditionele Nederlandse gezelligheid.
“Neem de markt op zaterdag; dat was altijd een feestje. Je ging erheen voor verse producten en een praatje met de marktkoopman. Nu is het allemaal snel, snel, snel.” Hij vreest dat toekomstige generaties niet zullen begrijpen wat het is om echt verbonden te zijn met hun gemeenschap.
Toch probeert Ronald positief te blijven. “Ik geloof dat het nog niet te laat is om dingen te veranderen,” zegt hij. “Als we allemaal een beetje meer aandacht voor elkaar hebben, kunnen we weer dat gevoel van saamhorigheid creëren.”
Hij doet actief mee aan lokale initiatieven om zijn buurt weer levendig te maken. “Ik organiseer ontmoetingen in het park of nodig mensen uit voor een barbecue. Het zijn kleine dingen, maar het kan een groot verschil maken.”
Ronald hoopt dat zijn kinderen en kleinkinderen de waarde van gemeenschap en verbinding zullen inzien. “Het leven draait niet alleen om carrière en succes, maar om de relaties die je opbouwt.”
Hij wil dat ze leren om tijd te nemen voor de mensen om hen heen, net zoals hij dat deed in zijn jeugd. “Ik wil dat ze weten hoe belangrijk het is om je omgeving te waarderen, om te investeren in echte relaties.”
De toekomst van Nederland is onzeker, maar Ronald blijft hopen dat de essentie van saamhorigheid en verbinding niet verloren gaat.
“Ik mis Nederland zoals het vroeger was, maar ik blijf vechten voor een betere toekomst,” zegt hij. “Als we samen kunnen werken aan een samenleving waarin iedereen zich gewaardeerd voelt, kan het misschien weer de plek worden die ik zo graag terug wil zien.”
