Annemien, 48 jaar en werkzaam in de detailhandel, weet maar al te goed hoe lastig het kan zijn om pakketjes op tijd te ontvangen. Doordat ze lange dagen maakt, is ze overdag nooit thuis om een pakketje aan te nemen.
De belofte van “pakket wordt tussen 9 en 5 bezorgd” klinkt haar allang niet meer als iets positiefs in de oren, maar eerder als iets dat hoofdpijn veroorzaakt. “Er gaat geen dag voorbij of ik loop mis met een pakket,” vertelt Annemien.
Ze rekent vaak op haar buren om dat probleem op te lossen, maar merkt dat ze de laatste tijd steeds vaker een teleurstelling te verduren krijgt. “Het lijkt soms wel alsof niemand iets voor elkaar wil doen,” zucht ze.
Voor Annemien is het idee van een buurt waarin mensen elkaar helpen heel normaal, maar ze ziet dat de bereidheid om een handje te helpen, bijvoorbeeld door een pakketje aan te nemen, steeds verder afneemt. “Vroeger was het vanzelfsprekend dat je voor elkaar klaarstond.
Nu krijg ik soms gewoon een ‘nee’ als ik vraag of iemand even een pakketje wil aannemen, en dan sta ik daar met m’n goede gedrag,” vertelt ze. “Ik snap dat mensen niet altijd willen of kunnen helpen, maar het voelt zo afstandelijk, zo… asociaal bijna,” voegt ze eraan toe. Annemien vindt het moeilijk te begrijpen dat het blijkbaar een grote moeite is om even een pakketje aan te nemen.
Haar frustratie neemt vooral toe op momenten dat het pakket om een of andere reden toch niet geleverd kan worden en ze weer de hele molen door moet van nieuwe bezorgafspraken maken, weer wachten en hopen dat iemand thuis is.
“Het kost me steeds meer energie en tijd, terwijl het zo’n kleine moeite zou zijn als iemand even helpt,” legt Annemien uit. “Dan denk ik: waar is die gemeenschapszin toch gebleven? Het voelt alsof je in je eentje tegen een muur praat.”
Vooral als ze merkt dat sommige buren helemaal niet openstaan voor de vraag, wordt ze moedeloos. “Alsof ik een vreemde ben, in plaats van gewoon iemand uit hun straat,” zegt ze met een glimlach die haar teleurstelling niet helemaal kan verbergen.
Toch probeert Annemien het iedere keer weer, in de hoop dat ze een buurtgenoot vindt die het wél prima vindt om haar een handje te helpen. Ze lacht: “Ik voel me soms bijna een bedelaar, terwijl ik alleen maar vraag of iemand een doos wil aannemen. Dat is toch geen rare vraag?”
Annemien merkt dat het vaak dezelfde mensen zijn die bereid zijn om even een pakketje voor haar aan te nemen. “Er zijn gelukkig een paar buren die me bijna standaard helpen, en daar ben ik echt dankbaar voor,” vertelt ze. “Maar soms heb ik het gevoel dat ik die mensen te veel belast.
Ik wil ook niet altijd dezelfde persoon lastigvallen, dus probeer ik soms bij andere buren aan te kloppen, maar dan krijg ik vaak een kortaf ‘nee’. Het voelt alsof het steeds meer ieder voor zich is in de straat.”
Ze vindt het lastig om de juiste balans te vinden tussen iemand vriendelijk om hulp vragen en het risico lopen een ongemakkelijke situatie te creëren. Toch denkt Annemien dat een beetje goede wil van beide kanten veel kan oplossen.
Soms overweegt Annemien zelfs om pakketjes naar een ophaalpunt te laten sturen, maar met haar drukke werkschema is dat allesbehalve praktisch.
“Na een lange werkdag moet ik dan nóg een extra stop maken om een pakket op te halen, terwijl ik eigenlijk maar één minuutje hoefde te lopen als een buur het even kon aannemen,” legt ze uit. “Het is toch jammer dat het zo moet?” Het liefst zou ze zien dat er weer wat meer saamhorigheid in de buurt komt.
“Als iedereen iets meer openstaat voor elkaar en bereid is om die kleine dingen te doen, dan wordt het zoveel gezelliger en makkelijker voor ons allemaal. Uiteindelijk heb je zelf ook momenten waarop je een ander nodig hebt, dus waarom zou je niet af en toe die kleine moeite doen?” voegt ze eraan toe, zichtbaar hopend op een verandering in de buurt.
