Timo, 38 jaar, heeft al sinds enige tijd de buurt-groepsapp op zijn telefoon staan, maar of hij er blij van wordt? Dat is een ander verhaal. “De buurt-groepsapp is niks anders meer dan zeikende mensen die zich overal mee bemoeien,” zegt hij gefrustreerd.
Wat ooit begon als een handige manier om elkaar op de hoogte te houden van wat er speelt in de buurt, is voor hem veranderd in een eindeloze stroom van klachten en bemoeizucht. Timo lacht er soms om, maar vaak genoeg ergert hij zich er ook groen en geel aan.
Bijna dagelijks krijgt hij berichten binnen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Waar de buurtapp vroeger ging over zaken als afvalinzameling, zoekgeraakte huisdieren en meldingen over activiteiten in de buurt, gaat het nu vooral om klachten.
Klachten over geparkeerde auto’s, kinderen die op straat spelen, honden die blaffen, en zelfs over het soort planten dat mensen in hun voortuin hebben staan.
“Het lijkt wel alsof mensen zich nergens meer mee bezig houden behalve met klagen,” zegt hij hoofdschuddend. Voor Timo is het een bron van frustratie, want hij ziet hoe de negativiteit steeds verder om zich heen grijpt.
Een recent incident illustreert precies wat Timo bedoelt. Een buurvrouw had een bericht geplaatst over kinderen die volgens haar veel te luidruchtig waren terwijl ze buiten speelden. Binnen een paar minuten stroomden de reacties binnen.
De ene buur vond dat kinderen gewoon kind moeten kunnen zijn en buiten moeten kunnen spelen, terwijl een ander weer vond dat er meer respect moet zijn voor de rust in de buurt. Het leek wel alsof iedereen iets te zeggen had, en al snel ontstond er een felle discussie die meer op een ruzie leek dan op een gesprek.
Timo las het allemaal met stijgende verbazing. “Mensen maken zich druk om kinderen die spelen, hoe is dat toch mogelijk?” vraagt hij zich af. Voor hem is het onbegrijpelijk hoe volwassenen zo fel kunnen reageren op iets dat hij als volkomen normaal ziet.
“Ik snap echt niet hoe mensen niet meer lijken te begrijpen hoe het is om kind te zijn. Wij maakten vroeger ook geluid op straat, en niemand die daarover klaagde.”
Hij ergert zich aan de houding van sommige buren, die in zijn ogen veel te bekrompen zijn en zich over elk klein detail opwinden.
Hoewel Timo zich meestal op de achtergrond houdt in de buurtapp, merkt hij dat de constante stroom van negativiteit hem steeds meer begint te irriteren. “Ik lees vooral mee, maar soms word ik er gewoon chagrijnig van,” zegt hij. Wat ooit bedoeld was als een manier om de buurt dichter bij elkaar te brengen, lijkt nu alleen maar afstand te creëren.
Hij ziet dat sommige buren elkaar niet meer vriendelijk groeten omdat ze ooit een woordenwisseling hebben gehad in de buurtapp over een futiliteit. Timo vindt het jammer dat een app die juist voor verbinding zou moeten zorgen, zo’n negatieve invloed heeft.
Een vriend van Timo die in een andere wijk woont, herkent het probleem. Ook daar is de buurtapp veranderd in een klaagplatform, met vaak dezelfde mensen die hun ergernissen blijven uiten over dezelfde onderwerpen. “Het zijn altijd dezelfde mensen die klagen, en het gaat echt nergens meer over,” vertelde zijn vriend hem.
Voor Timo voelt het alsof de app is overgenomen door mensen die hun frustraties kwijt willen, zonder daarbij rekening te houden met de sfeer in de buurt. “Het lijkt alsof mensen vergeten zijn dat ze in een buurt wonen met anderen en niet in een privéwereldje.”
Soms overweegt Timo om de buurtapp helemaal te verlaten. Hij heeft geen zin meer om zich elke dag door een stroom van gezeur en kritiek heen te moeten scrollen. Maar aan de andere kant wil hij de nuttige informatie die soms ook gedeeld wordt niet missen.
Berichten over buurtbijeenkomsten, waarschuwingsmeldingen voor inbraak of andere belangrijke updates zijn juist de reden dat hij zich ooit bij de app heeft aangesloten. “Ik wil die berichten niet missen, maar al dat geklaag haalt echt de lol eruit,” zegt hij.
