Marjan, 45 jaar, heeft een duidelijke visie als het gaat om opvoeding. Waar veel huishoudens tegenwoordig niet zonder een vaatwasser kunnen, kiest haar gezin bewust voor een andere aanpak. “Wij hebben expres geen vaatwasser,” legt ze uit.
“Zo moeten de kinderen dagelijks afwassen. Dat is niet alleen goed voor het huishouden, maar ook voor hun discipline. Kinderen van tegenwoordig leren dat soort dingen niet meer.”
Het klinkt misschien ouderwets, maar voor Marjan voelt het juist als een manier om haar kinderen belangrijke levenslessen mee te geven. “Ik zie het om me heen: kinderen die niks hoeven te doen en alles voorgekauwd krijgen. Dat wil ik niet.
Mijn kinderen moeten leren dat je verantwoordelijkheid hebt in een gezin. En dat begint met iets kleins, zoals de afwas.”
De avond bij Marjan thuis verloopt volgens een vast ritueel. Na het eten wordt de tafel afgeruimd, en haar twee tieners pakken ieder hun taak. De een wast af, de ander droogt af en zet alles netjes op zijn plek. “In het begin vonden ze het natuurlijk niet leuk,” vertelt Marjan.
“Ze klaagden dat ze liever televisie wilden kijken of op hun telefoon wilden zitten. Maar nu is het gewoon een gewoonte geworden. En stiekem denk ik dat ze er ook wel trots op zijn.”
De buren van Marjan denken daar anders over. “Laatst zei mijn buurvrouw: ‘Waarom koop je geen vaatwasser? Dat scheelt je zoveel tijd.’ Ik moest lachen. Het gaat niet om mij of mijn tijd. Het gaat om mijn kinderen.
Natuurlijk zou het makkelijker zijn om alles in een machine te stoppen, maar wat leren ze daar nou van? Dat alles vanzelf gaat? Nee, dank je.”
Toch levert haar keuze regelmatig discussie op. “Een andere buurman zei dat ik mijn kinderen te veel belast. Hij vond dat kinderen moeten genieten van hun jeugd en geen huishoudelijke taken zouden moeten hebben.
Maar ik geloof daar niet in. Een beetje meehelpen maakt ze echt niet ongelukkig. Sterker nog, ik denk dat ze er later profijt van hebben.”
Marjan haalt een voorbeeld aan van haar eigen jeugd. “Bij ons thuis was het normaal dat je mee hielp. Ik moest de was ophangen, mijn kamer opruimen en inderdaad ook de afwas doen.
Dat heeft me niet alleen discipline geleerd, maar ook het gevoel gegeven dat ik een waardevol onderdeel van het gezin was. Ik wil dat mijn kinderen dat ook ervaren.”
De kinderen zelf hebben er inmiddels niet veel meer over te zeggen. “Ze weten dat het geen zin heeft om te klagen,” zegt Marjan met een glimlach. “Natuurlijk proberen ze het soms nog wel. ‘Waarom moeten wij dit doen? De meeste van onze vrienden hebben gewoon een vaatwasser.’
Maar dan zeg ik: ‘Die vrienden van jullie krijgen ook geen geld van mij om iets leuks te doen. Eerst werken, dan genieten.’ En daar kunnen ze uiteindelijk alleen maar om lachen.”
Ondanks de kritiek van haar buren blijft Marjan overtuigd van haar aanpak. “Ik merk dat het werkt. Ze worden zelfstandiger, nemen zelf meer initiatief en begrijpen dat een gezin een team is.
Dat zijn dingen die je niet leert door alles voor ze te doen. En ja, het is misschien een beetje ouderwets. Maar sommige dingen uit vroeger werken nu eenmaal goed.”
Wat Marjan vooral hoopt, is dat haar kinderen deze lessen meenemen in hun volwassen leven. “Ik hoop dat ze later zelf ook de waarde inzien van kleine dingen zoals afwassen.
Niet omdat het leuk is, maar omdat het bijdraagt aan wie je bent. Verantwoordelijkheid dragen is niet altijd makkelijk, maar het hoort erbij. Dat is iets wat ik ze mee wil geven.”
Voor Marjan draait het niet alleen om discipline, maar ook om samen tijd doorbrengen. “Soms sta ik zelf ook in de keuken mee te helpen. Dan maken we er een momentje van.
We praten over hun dag, maken grapjes, en voor je het weet is die afwas klaar. Het is misschien een klein klusje, maar het brengt ons dichter bij elkaar.”
Met haar aanpak laat Marjan zien dat kleine, dagelijkse taken grote levenslessen kunnen opleveren. En hoewel niet iedereen haar keuze begrijpt, blijft ze trouw aan haar overtuiging.
“Het is misschien niet de makkelijkste weg, maar wel de juiste. Voor mijn kinderen, en voor ons gezin.”
