De naam Hans Kazàn roept bij veel Nederlanders warme herinneringen op aan magie, televisie en humor. Al decennialang staat hij bekend als een man die mensen laat lachen en verwonderen.
Maar achter dat bekende gezicht schuilt al jaren een minder zichtbare strijd: die met zijn gezondheid. Toch laat Kazàn zich niet uit het veld slaan.
Integendeel, hij kiest bewust voor een positieve levenshouding, ondanks wat hij zelf omschrijft als een “nare ziekte”.
Al op jonge leeftijd geconfronteerd met lichamelijke klachten
De gezondheidsproblemen van Hans Kazàn zijn geen recent hoofdstuk. Al vanaf zijn zeventiende leeft hij met de ziekte van Dupuytren, een aandoening waarbij bindweefsel in de hand verhardt en de vingers krom kunnen gaan staan.
Voor iemand die jarenlang zijn handen nodig had voor goocheltrucs en optredens, was dat een harde realiteit.
Toch bleef Kazàn optreden, reizen en werken. De aandoening werd onderdeel van zijn leven, niet iets wat het leven volledig bepaalde. Die houding lijkt typerend voor hoe hij met tegenslagen omgaat.
Meerdere medische tegenslagen in korte tijd
In de afgelopen jaren kreeg Hans Kazàn te maken met nieuwe gezondheidsproblemen.
Zo werd hij behandeld voor ernstige maagklachten en later ook voor een aneurysma, een aandoening die grote risico’s met zich meebrengt. Zulke diagnoses hakken erin, zeker wanneer ze elkaar in korte tijd opvolgen.
Toch klinkt er geen bitterheid in zijn verhaal. In interviews en gesprekken benadrukt Kazàn dat hij geleerd heeft om niet te blijven hangen in boosheid of schuldvragen. Volgens hem levert dat niets op, behalve extra stress en verdriet.
Een nuchtere kijk op ziekte en tegenslag
Wat opvalt in de manier waarop Hans Kazàn over zijn gezondheid praat, is zijn nuchterheid.
Hij benoemt dat hij momenteel leeft met “een nare ziekte”, maar laat bewust in het midden om welke aandoening het precies gaat. Niet omdat hij geheimzinnig wil doen, maar omdat hij de focus liever niet legt op de ziekte zelf.
Voor Kazàn draait het om de vraag: wat kan er nog wél? Die mindset helpt hem om het leven zo prettig mogelijk in te richten, ondanks fysieke beperkingen.
Accepteren als eerste stap naar rust
Volgens Hans Kazàn begint alles bij acceptatie. Niet berusting, maar erkennen dat sommige dingen simpelweg niet te veranderen zijn. Wie voortdurend op zoek gaat naar een schuldige, raakt volgens hem alleen maar gefrustreerder.
Acceptatie betekent voor hem ruimte creëren om verder te kijken. Naar oplossingen, aanpassingen en vooral naar momenten van geluk. Dat kan klein zijn: een fijne dag, een goed gesprek of simpelweg genieten van de zon.
Een nieuw leven onder de Spaanse zon
Samen met zijn vrouw Wendy woont Hans Kazàn al geruime tijd in Marbella. De keuze voor Spanje is geen toeval. Het klimaat, de rust en de ruimte geven hem letterlijk en figuurlijk lucht.
Waar Nederland vaak wordt geassocieerd met drukte en verplichtingen, voelt Spanje voor Kazàn als vrijheid.
Het stel noemt hun leven daar een van de mooiste periodes die ze samen hebben meegemaakt. Terugkeren naar Nederland zien ze dan ook niet meer zitten. Spanje voelt als thuis, en waarschijnlijk ook als hun laatste woonplek.
Televisiebezoek in een persoonlijke setting
Onlangs kwam het verhaal van Hans Kazàn opnieuw onder de aandacht door een televisie-uitzending waarin Frans Bauer en Mariska Bauer bij hem op bezoek gingen in Spanje.
In die setting sprak Kazàn openhartig over zijn leven, gezondheid en keuzes.
De ontspannen sfeer van het gesprek maakte duidelijk hoe comfortabel hij zich voelt in zijn huidige omgeving. Geen haast, geen druk, maar tijd en aandacht voor wat er écht toe doet.
Blijven bewegen, blijven leven
Ondanks zijn gezondheidsproblemen zit Hans Kazàn niet stil. Hij blijft actief, onderneemt dingen en zoekt naar manieren om zijn dagen zinvol in te vullen. Volgens hem is stilzitten vaak het begin van achteruitgang, zowel fysiek als mentaal.
Beweging, hoe beperkt soms ook, draagt bij aan een gevoel van regie. Het laat zien dat ziekte niet automatisch betekent dat het leven stilstaat.
Focussen op wat er wél is
Een terugkerend thema in de woorden van Hans Kazàn is dankbaarheid. Niet kijken naar wat er ontbreekt, maar naar wat er nog aanwezig is. Dat kan familie zijn, liefde, een fijne woonplek of simpelweg de mogelijkheid om wakker te worden met zonlicht.
Volgens Kazàn maakt juist die focus het verschil tussen verbittering en levenslust. Wie alleen ziet wat hij kwijt is, raakt ongelukkig. Wie ziet wat hij nog heeft, houdt perspectief.
Inspiratie voor anderen met tegenslagen
Het verhaal van Hans Kazàn raakt veel mensen, juist omdat het herkenbaar is. Niet iedereen krijgt te maken met dezelfde ziektes, maar vrijwel iedereen kent tegenslagen. Zijn boodschap is geen medische raad, maar een levenshouding.
Accepteren, aanpassen en blijven zoeken naar geluk binnen nieuwe grenzen. Dat maakt zijn verhaal breder dan alleen zijn eigen situatie.
Geen slachtofferrol, maar regie
Wat Hans Kazàn onderscheidt, is dat hij weigert zichzelf als slachtoffer te zien. Hij erkent zijn problemen, maar laat ze niet zijn identiteit bepalen. Dat vraagt mentale kracht, zeker na meerdere medische ingrepen en diagnoses.
Door open te zijn over zijn situatie, zonder te vervallen in somberheid, laat hij zien dat kwetsbaarheid en positiviteit prima samen kunnen gaan.
Conclusie: leven met beperkingen, maar niet zonder plezier
Hans Kazàn bewijst dat gezondheid niet zwart-wit is. Je kunt ziek zijn en toch genieten. Je kunt beperkingen hebben en toch vrijheid ervaren. Zijn leven in Spanje, zijn nuchtere kijk op ziekte en zijn focus op acceptatie vormen samen een krachtig verhaal.
Geen sprookje, geen ontkenning, maar een realistische en hoopvolle benadering van ouder worden en omgaan met tegenslag. Daarmee blijft Hans Kazàn, ook zonder goocheltrucs, iemand die mensen weet te raken.
