Dana, 37 jaar, kijkt met een bezorgde blik naar haar kat Minoes, die rustig op de bank ligt. “Ik wil haar het beste geven,” zegt ze, terwijl ze naar het lege blikje kattenvoer op het aanrecht wijst. “Maar hoe moet ik dat doen als ik nauwelijks genoeg geld heb voor mezelf?”
De afgelopen maanden zijn financieel steeds zwaarder geworden voor Dana. Het betalen van de huur, energierekeningen en boodschappen laat weinig over. En nu moet ze ook nog bedenken hoe ze haar geliefde kat van eten voorziet.
“Het doet pijn om te zien dat ik soms geen goed voer meer voor haar kan kopen,” vertelt Dana. “Ik hou zoveel van haar, ze is mijn maatje. Maar de prijzen van kattenvoer zijn echt belachelijk hoog geworden. Het voelt alsof ik moet kiezen tussen mijn eigen eten en dat van haar.
Hoe kan dat nou? Waarom is er geen plek waar je hulp kunt krijgen als je hier niet uitkomt? Een dierenvoedselbank zou zoveel mensen zoals ik helpen.”
Dana’s verhaal staat niet op zichzelf. Ze heeft in haar omgeving meerdere mensen gehoord die in dezelfde situatie zitten. “Je schaamt je ervoor,” geeft ze toe.
“Want wie zegt er nou openlijk dat ze geen geld meer hebben om hun huisdier te voeden? Maar het is de realiteit voor zoveel mensen. Je wilt het beste voor je dier, maar soms lukt dat gewoon niet meer.”
Haar buren weten niet dat Dana het moeilijk heeft. “Ik vertel het niemand,” zegt ze. “Ik ben bang voor de reacties. Mensen zeggen al snel: ‘Waarom heb je een huisdier als je het niet kunt betalen?’ Maar ze begrijpen het niet.
Minoes is er altijd voor me geweest, ook in moeilijke tijden. Ze wegdoen is geen optie. Ze is een deel van mijn familie.”
De schaamte houdt Dana tegen om hulp te zoeken, zelfs als ze echt niet meer weet hoe ze rond moet komen.
“Je hoort wel over voedselbanken voor mensen, maar voor dieren? Daar wordt amper over gepraat. Ik denk dat er heel veel mensen zijn die baat zouden hebben bij een dierenvoedselbank. Het zou zoveel stress wegnemen.”
Ze vertelt over een gesprek dat ze had met een vriendin. “Zij zei dat ik Minoes misschien moest herplaatsen, naar iemand die meer geld heeft. Maar dat kan ik niet. Ze is mijn alles. Ik kan me geen leven zonder haar voorstellen.
Het idee alleen al maakt me verdrietig. Waarom zou ik mijn maatje kwijt moeten raken, terwijl er misschien een simpele oplossing is?”
Dana heeft inmiddels online gezocht naar hulp. “Ik kwam een paar initiatieven tegen, maar die zijn vaak klein en lokaal. Niet iedereen kan daar terecht.
Er zou iets groters moeten zijn, iets landelijks. Een plek waar je naartoe kunt als je het even niet meer redt. Voor mensen zoals ik, die hun dier niet in de steek willen laten.”
De situatie dwingt Dana om creatief te zijn. “Ik koop nu goedkopere merken, maar dat is niet ideaal. Minoes heeft een gevoelige maag, en ik merk dat ze daar last van krijgt. Soms krijg ik wat voer van een vriendin die zelf katten heeft, maar ik wil haar niet telkens om hulp vragen. Het voelt zo gênant.”
Wat Dana vooral frustreert, is dat ze zich machteloos voelt. “Je wilt het beste voor je huisdier, maar het lijkt alsof de maatschappij dat niet belangrijk vindt. Er wordt zoveel gepraat over dierenwelzijn, maar wat als mensen het gewoon niet meer kunnen betalen? Waarom is er dan geen systeem dat helpt?”
Haar grootste hoop is dat er meer aandacht komt voor dit probleem. “Het gaat niet alleen om mij,” benadrukt Dana. “Er zijn zoveel mensen die in dezelfde situatie zitten.
Mensen die hun huisdieren moeten afstaan omdat ze het niet meer kunnen betalen. Dat is niet goed voor de dieren, en niet goed voor de mensen.”
Dana kijkt naar Minoes, die nu spinnend naast haar op de bank ligt. “Ik doe mijn best,” zegt ze zacht. “Voor haar, en voor mezelf. Maar ik hoop echt dat er iets verandert.
Dat er meer begrip komt, en dat er oplossingen komen voor mensen zoals ik. Want iedereen verdient de liefde van een huisdier, ook als het financieel even moeilijk is.”
Met haar verhaal wil Dana niet alleen haar eigen situatie delen, maar ook een oproep doen.
“Ik weet zeker dat een dierenvoedselbank veel mensen zou helpen. Het zou een verschil maken, niet alleen voor de baasjes, maar ook voor de dieren. En daar gaat het uiteindelijk om, toch?”
