Ebru zit aan de keukentafel en kijkt naar het overzicht van de maandelijkse uitgaven. “Het slaat nergens op,” zegt ze terwijl ze gefrustreerd haar hoofd schudt. “We verdienen samen 6.500 euro netto per maand. Dat is toch een prima inkomen? Maar aan het eind van de maand voelt het alsof er niets overblijft. Waar gaat dat geld naartoe?”
Ze woont samen met haar man en twee kinderen in een rijtjeshuis in een middelgrote stad. Op papier lijkt alles perfect: een goed inkomen, een eigen huis en een auto voor de deur. Maar toch voelt het alsof ze financieel steeds achter de feiten aanlopen. “Het is echt frustrerend,” vertelt Ebru. “Iedere maand probeer ik weer te begrijpen waar het misgaat, maar het lijkt gewoon nooit te kloppen.”
De vaste lasten stapelen zich op
Als ze het rijtje uitgaven opnoemt, begint het haar langzaam te dagen. “Onze hypotheek is al 1.300 euro per maand. Dat is natuurlijk een flinke hap uit ons inkomen. Maar ja, wat doe je eraan? De huizenprijzen zijn nou eenmaal hoog.”
Daarnaast zijn er de energiekosten, die de afgelopen jaren flink zijn gestegen. “We betalen nu 400 euro per maand voor gas en stroom. En dan hebben we het nog niet eens over de gemeentelijke belastingen en de waterschapsheffing.”
Ebru noemt ook de kinderopvang, die voor haar gezin een flinke kostenpost is. “We betalen 800 euro per maand, ondanks de toeslagen. Het is niet te vermijden, want we werken allebei fulltime. Maar het voelt wel alsof je er nauwelijks iets voor terugkrijgt.”
Dan zijn er nog de abonnementen en verzekeringen. “De zorgverzekering, autoverzekering, internet, telefoon… Je blijft betalen. Voor je het weet ben je alweer 1.000 euro verder.” En dat is nog voordat ze naar de boodschappen kijkt. “We geven makkelijk 900 euro per maand uit aan eten en drinken. Dat is toch absurd?”
Het gevoel dat alles duurder wordt
“En het gekke is,” vervolgt Ebru, “het voelt alsof alles steeds duurder wordt. Vroeger kon ik met een volle kar de supermarkt uitlopen voor 100 euro. Nu betaal ik voor hetzelfde bijna het dubbele. En we hebben het hier niet over luxeproducten, maar gewoon de basics.”
Ze merkt ook dat de kinderen steeds meer kosten met zich meebrengen. “Ze worden ouder, dus er zijn steeds meer uitgaven. Sportclubs, kleding, schoolspullen… Het gaat maar door.”
Haar dochter wil binnenkort op schoolreis naar het buitenland. “Dat kost ons weer 600 euro. Natuurlijk wil je dat ze mee kan, maar het voelt als een nieuwe aanslag op onze spaarrekening.”
Ebru’s man deelt haar frustratie. “Hij zegt vaak: ‘Waar werken we eigenlijk zo hard voor?’ Hij heeft het gevoel dat we ondanks ons inkomen niet vooruitkomen. En ik snap hem wel. Je wilt niet alleen maar werken om de rekeningen te betalen.”
Geen ruimte voor luxe
Wat Ebru vooral dwarszit, is dat er geen ruimte lijkt te zijn voor extra’s. “Een avondje uit eten of een weekendje weg? Dat voelt als een luxe die we ons nauwelijks kunnen veroorloven. Laat staan op vakantie gaan.
Dit jaar hebben we bewust gekozen voor een staycation, omdat een vakantie naar het buitenland gewoon niet haalbaar was.”
Ze ziet het ook om zich heen. “Je ziet andere gezinnen die het ogenschijnlijk wel allemaal voor elkaar hebben. Nieuwe auto’s, verre reizen, luxe spullen… En dan vraag je je toch af: hoe doen zij dat? Of leven zij gewoon op de pof?”
Sparen wordt een uitdaging
Wat haar het meest zorgen baart, is dat er bijna niets overblijft om te sparen. “We willen natuurlijk een buffer hebben voor onverwachte uitgaven, zoals een kapotte wasmachine of een tandartsrekening. Maar die buffer groeit nauwelijks. We sparen misschien 200 euro per maand, als we geluk hebben.”
Ebru en haar man hebben ook plannen voor de toekomst. “We willen graag dat onze kinderen kunnen studeren zonder dat ze enorme schulden opbouwen. Maar als het zo doorgaat, weet ik niet hoe we dat gaan betalen.”
Het schuldgevoel
Ebru geeft toe dat ze zich soms schuldig voelt. “Ik vraag me af of ik iets verkeerd doe. Ben ik te laks met geld? Of heb ik gewoon te hoge verwachtingen?” Ze vertelt dat ze al probeert te bezuinigen waar ze kan. “Ik koop geen dure kleding meer en we eten minder vaak vlees. Maar het lijkt nauwelijks een verschil te maken.”
Toch probeert ze positief te blijven. “Ik weet dat we het in vergelijking met veel anderen goed hebben. We hebben een dak boven ons hoofd, gezond eten op tafel en gezonde kinderen. Maar dat gevoel van financiële stress is er toch, en dat is zwaar.”
Hoop op verandering
Ebru hoopt dat er binnenkort wat verandert in de financiële situatie van haar gezin. “Misschien kunnen we kijken naar manieren om meer overzicht te krijgen. Budgetteren, automatisch sparen… dat soort dingen.” Ze lacht even. “Of wie weet winnen we de loterij. Dat zou ook wel helpen.”
Tot die tijd blijft ze zoeken naar manieren om haar gezin financieel op koers te houden. “Weet je,” zegt ze met een glimlach, “ik denk dat het belangrijkste is dat we blijven praten en samenwerken. Zolang we dat doen, komen we er wel.”
