Georgine Kellermann heeft een bijzonder levensverhaal dat symbool staat voor moed, zelfacceptatie en het breken met verwachtingen.
Jarenlang kenden televisiekijkers haar als Georg, een gerespecteerde buitenlandcorrespondent voor de ARD in Washington en Parijs. Maar pas na haar zestigste durfde ze zichzelf volledig te laten zien en kwam ze uit als transvrouw.
Die keuze was niet eenvoudig en vroeg om decennia van persoonlijke strijd, waarin identiteit en carrière voortdurend met elkaar in conflict stonden.
De beslissing om zichzelf publiekelijk als Georgine te presenteren, was het resultaat van een ontmoeting die alles veranderde. Terwijl ze onderweg was naar vakantie, herkende een collega haar onverwachts op het station, ondanks haar make-up en vrouwenkleding. „Bent u verkleed, meneer Kellermann?” vroeg de collega.
Georgine antwoordde simpel: „Nee, ik ben een vrouw.” In plaats van verbazing of kritiek reageerde de collega met één woord: „Cool.” Dit moment gaf haar de moed om ook op het werk als Georgine te verschijnen.
Al op jonge leeftijd wist Georgine dat er iets „anders” was aan haar, maar in die tijd ontbrak de taal om haar gevoelens te duiden. „Het begrip ’trans’ bestond wel, maar ik kende het niet,” vertelt ze. „Alles wat afweek van de norm werd simpelweg ‘homo’ genoemd, vaak op een beledigende manier.”
Pas toen ze begin twintig was, besefte ze dat ze in het verkeerde lichaam leefde. Ze overwoog serieus een geslachtsaanpassende operatie, maar besloot uiteindelijk haar carrière voorrang te geven.
In de jaren zeventig waren transpersonen op televisie ondenkbaar. Georgine wilde graag werken in de journalistiek en droomde van een internationale carrière. Ze was bang dat het openlijk leven als vrouw haar kansen zou beperken.
Ze koos daarom voor de veilige weg: overdag werkte ze als Georg en bouwde ze een succesvolle carrière op als verslaggever en redactieleider. Na werktijd leefde ze echter als Georgine, waar ze zich kon verdiepen in haar passie voor mode. „Het voelde geweldig om vrouwenkleding te dragen, ook al deed ik dat in het begin alleen thuis,” zegt ze.
Georgine heeft altijd steun ervaren van haar partners, die haar gevoelens als vrouw volledig accepteerden.
Een bijzondere relatie was die met Astrid, met wie ze dertien jaar samen was. Astrid gaf haar de moed om voor het eerst in het openbaar vrouwenkleding te dragen. „Zonder haar zou ik waarschijnlijk nog steeds thuiszitten en niet durven zijn wie ik echt ben.”
Ondanks die persoonlijke groei duurde het lang voordat Georgine haar hele omgeving in haar transitie betrok. „Ik leefde in twee werelden,” legt ze uit. „Overdag was ik Georg, de journalist die voor de camera verscheen. Maar zodra ik thuis was, kon ik mezelf zijn.”
In haar boek Georgine – De lange weg naar mijzelf beschrijft ze hoe belangrijk het is om trouw te blijven aan wie je bent. Hoewel het jarenlang voelde alsof ze twee levens leidde, wist ze uiteindelijk de balans te vinden. Toen ze terugkeerde naar haar werk als hoofd van het WDR-studiokantoor in Essen, waren de reacties verrassend positief. „Iedereen was zo veel toleranter dan ik had verwacht.”
Georgine ervaart nu dagelijks de voordelen van haar keuze. Ze vertelt bijvoorbeeld hoe ze in Portugal per ongeluk op de herentoilet terechtkwam en een schoonmaakster haar vriendelijk de juiste weg wees.
„Ik ben nog nooit scheef aangekeken op een damestoilet,” zegt ze lachend. „Integendeel, ik raak vaak in gezellige gesprekken verwikkeld en soms vergelijken we zelfs lippenstiften. Dan voel ik me echt volledig geaccepteerd.”
In haar boek wil ze anderen inspireren om zonder angst te leven zoals ze werkelijk zijn. Haar boodschap is duidelijk: „De meeste mensen zijn veel ruimdenkender dan je denkt. Laat je niet weerhouden door je eigen onzekerheden.”
Hoewel ze tot nu toe geen operaties heeft ondergaan, staat Georgine volledig achter haar keuze. „Het belangrijkste is dat ik nu in alle opzichten als vrouw word erkend, ook in officiële documenten. Dat geeft me vrijheid en rust.” Haar verhaal laat zien dat het nooit te laat is om trouw te blijven aan jezelf en je dromen na te jagen, ongeacht hoe lang die weg ook duurt.
