Hanneke zit met een kop thee aan de keukentafel en zucht diep. “Het is tegenwoordig allemaal zo overdreven,” zegt ze met een blik vol ongeloof. Haar kleinkinderen zijn haar alles, dat wil ze meteen duidelijk maken.
“Ik hou van ze, onvoorwaardelijk. Maar die ideeën van mijn zoon en schoondochter? Daar kan ik echt niet bij. Genderneutrale kleding? Waarom? Ze zijn kinderen, geen politieke statement.”
Ze legt uit dat ze altijd heeft uitgekeken naar de komst van haar kleinkinderen.
“Ik had me voorgesteld dat ik met ze naar de stad zou gaan om schattige jurkjes te kopen voor mijn kleindochter of stoere truitjes voor mijn kleinzoon. Maar dat mag dus niet. Alles moet genderneutraal zijn.
Ze willen dat ik ze in saaie beige of grijze kleren steek. Geen roze, geen blauw. Zelfs geen leuke printjes. Het moet allemaal ‘neutraal’ blijven.”
Hanneke schudt haar hoofd. “Ik snap echt niet wat daar mis mee is. Kinderen zijn toch kinderen? Wat is er mis met een leuk jurkje of een autootjesprint?
Het voelt zo geforceerd. Alsof je ze iets oplegt wat helemaal niet nodig is.” Ze stopt even en lacht bijna ondeugend.
“Dus ja, als ze bij mij zijn, doe ik het anders. Ik trek ze gewoon normale kleding aan. Mijn kleindochter in een schattig jurkje met bloemen, en mijn kleinzoon in een stoer shirt met dino’s. Ze stralen helemaal als ze die kleren aanhebben. Dat zegt toch genoeg?”
Ze weet dat haar zoon en schoondochter dit niet zouden goedkeuren. “Maar wat ze niet weten, doet geen pijn,” zegt ze met een knipoog.
“Ik zorg er gewoon voor dat ik die kleren weer omwissel voordat ze ze ophalen. Niemand die het merkt.” Toch voelt ze ook een kleine wroeging. “Ik wil geen ruzie met ze. Echt niet. Maar ik vind dit zo’n onzin. Moet ik dan maar alles slikken omdat zij dat willen? Ik ben hun oma, ik heb ook een mening.”
Hanneke vertelt dat ze het onderwerp al eens heeft geprobeerd aan te kaarten. “Ik zei tegen mijn zoon: ‘Waar is dit allemaal goed voor? Laat kinderen lekker dragen wat ze leuk vinden.’
Maar hij reageerde meteen fel. ‘Mam, dat jij dat niet snapt, betekent niet dat het niet belangrijk is.’ Nou ja, dat kan wel zijn, maar ik snap het écht niet.”
Ze herinnert zich een keer dat haar kleindochter, toen vier jaar oud, een jurkje uit Hannekes kast trok.
“Ze kwam naar me toe met die grote ogen en zei: ‘Oma, mag ik deze aan?’ Natuurlijk zei ik ja. Ze draaide rondjes in dat jurkje en was zo blij. Maar ja, toen haar moeder haar kwam ophalen, kreeg ik de wind van voren.
‘Mam, we hebben toch afgesproken dat ze geen stereotypische kleren dragen?’ Ik zei toen: ‘Maar ze wilde het zelf.’ Dat was natuurlijk niet het goede antwoord.”
Toch blijft Hanneke bij haar standpunt. “Kijk, ik heb respect voor hoe zij hun kinderen willen opvoeden. Maar ik ben een andere generatie. Ik zie dit gewoon anders.
En eerlijk gezegd, die kinderen zijn hartstikke blij als ze bij mij zijn. Ze mogen lekker zichzelf zijn. Geen regeltjes over wat wel en niet mag qua kleding. Gewoon genieten.”
Hanneke hoopt dat haar zoon en schoondochter op een dag meer begrip zullen hebben voor haar kant van het verhaal.
“Ik wil echt geen gezeur. Maar ik hoop dat ze inzien dat ik dit doe omdat ik van mijn kleinkinderen hou. Ik wil dat ze gelukkig zijn. En als een vrolijk jurkje of een stoer dino-shirt daarbij helpt, dan doe ik dat.”
Ze kijkt even naar een foto van haar kleinkinderen op de kast en glimlacht. “Ze zijn zo lief. Uiteindelijk draait het daar toch om? Dat ze gelukkig zijn. Al die labels en regeltjes, daar worden kinderen niet gelukkiger van. Laat ze gewoon kind zijn.”
