Joep, een 72-jarige gepensioneerde die zijn hele leven hard heeft gewerkt, merkt dat het leven duurder is geworden dan ooit. Voor Joep voelt elke trip naar de supermarkt als een confrontatie met de stijgende prijzen.
“Ik verlang terug naar de tijd van de gulden,” zegt hij met een zucht. “Toen kreeg je tenminste nog waar voor je geld.” Zijn woorden zijn gevuld met een gevoel van frustratie en nostalgie, een verlangen naar een tijd waarin boodschappen doen niet betekende dat je elke keer je portemonnee bijna leeg moest halen.
Voor Joep was de gulden een symbool van stabiliteit. Hij herinnert zich nog goed hoe hij met een paar tientjes genoeg boodschappen kon doen voor een week, en soms zelfs wat extra’s overhield. “Vroeger voelde je het echt niet zo in je portemonnee als je een beetje extra uitgaf,” legt hij uit.
Nu staat hij regelmatig versteld van de prijzen die hij in euro’s moet betalen voor basisproducten zoals brood, melk en groenten. “Ik heb het gevoel dat je nu twee keer zoveel moet betalen voor dingen die vroeger vanzelfsprekend waren,” voegt hij toe, terwijl hij hoofdschuddend terugdenkt aan die tijd.
Joep is niet de enige die zich zorgen maakt over de steeds stijgende kosten. Vrienden van hem, die net als hij de overstap van de gulden naar de euro hebben meegemaakt, delen dezelfde zorgen. In gesprekken die hij heeft met buren en kennissen komt het onderwerp keer op keer terug.
“We hebben er vaak over, hoe alles zoveel duurder is geworden,” vertelt Joep. “Zelfs als we proberen om aanbiedingen te kopen, lijkt het alsof we uiteindelijk altijd meer kwijt zijn dan we gepland hadden.”
Volgens Joep was het leven in de tijd van de gulden eenvoudiger. Hij legt uit dat mensen met een modaal inkomen meer dan genoeg hadden om rond te komen, terwijl ze nu soms moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. “In die tijd werkte je hard, en dan kon je ook echt iets opbouwen,” zegt hij.
Joep wijst erop dat zijn generatie gewend was om zuinig te zijn en goed met geld om te gaan, maar dat dit tegenwoordig niet meer genoeg lijkt. “Het maakt niet uit hoeveel je spaart of hoe slim je met geld omgaat – de prijzen blijven stijgen.”
De frustratie bij Joep ligt niet alleen bij de prijzen, maar ook bij het gevoel dat alles in waarde afneemt. Hij voelt dat de producten die hij vroeger kocht niet alleen goedkoper waren, maar ook van betere kwaliteit. “In de tijd van de gulden was een pak koffie echt koffie, en dat proefde je.
Tegenwoordig vraag ik me soms af waar ik voor betaal,” zegt hij. Het doet hem verdriet om te merken dat de simpele genoegens van het leven, zoals een kop koffie in de ochtend, veranderd zijn in luxeartikelen waar je diep in de buidel voor moet tasten.
De verandering van de gulden naar de euro heeft bij Joep en velen uit zijn generatie een blijvende indruk achtergelaten. Hij legt uit dat hij in het begin nog dacht dat het een kwestie van wennen was, maar dat het verschil met de jaren alleen maar scherper is geworden.
“Toen de euro kwam, zei iedereen dat het tijdelijk was en dat we het niet zo zouden merken,” vertelt Joep. “Maar nu, bijna twintig jaar later, merk je het elke dag.”
Hij geeft ook aan dat hij begrip heeft voor de economische veranderingen en de inflatie, maar hij vraagt zich af waarom het zo ver heeft moeten komen. “Waarom zijn de prijzen zo hoog geworden? Waarom krijgen we zo weinig voor ons geld?” vraagt hij zich hardop af.
Het zijn vragen die voor Joep niet alleen met geld te maken hebben, maar met een gevoel van verlies van controle. Hij voelt zich soms machteloos wanneer hij in de supermarkt staat en rekent uit hoeveel hij nog kan besteden. “Vroeger was er zekerheid. Je wist waar je aan toe was,” zegt hij.
Voor Joep heeft de overgang naar de euro een diepere betekenis dan alleen de verandering van munteenheid. Het heeft voor hem het begin gemarkeerd van een tijd waarin alles duurder werd en waarin de zekerheid die hij gewend was, langzaam maar zeker verdween.
Hij kijkt met weemoed terug naar de tijd van de gulden, een tijd waarin hij het gevoel had dat hij kon vertrouwen op de waarde van zijn geld. “Ik snap best dat we met de tijd mee moeten, maar soms vraag ik me af of het allemaal de moeite waard was,” zegt hij.
Ondanks zijn frustratie probeert Joep positief te blijven. Hij weet dat hij het niet kan veranderen, maar hij vindt troost in het idee dat er nog mensen zijn die net als hij de waarde van de gulden hebben gekend en deze tijd begrijpen. “Ik ben niet de enige die zich zo voelt,” zegt hij.
