In de wereld van vandaag zijn de manieren waarop we met elkaar praten aan het veranderen, en Lies, een 71-jarige vrouw met een frisse kijk op communicatie, is daar een levendig voorbeeld van. “Ik wil niet aangesproken worden met ‘u’, dat is niet meer van deze tijd!”zegt ze met een twinkeling in haar ogen. Het is een uitspraak die velen aan het denken kan zetten over hoe we in het dagelijks leven met elkaar omgaan.
Als kind van de jaren vijftig groeide Lies op in een tijd waarin ‘u’ als vanzelfsprekend werd beschouwd, vooral als het ging om ouderen. “In mijn jonge jaren was het gebruik van ‘u’ een teken van respect. Het was de norm, en dat was oké,” herinnert ze zich.
Maar naarmate de tijd vorderde, begon ze zich te realiseren dat die formele aanspreektitels soms juist afstand creëren. “Waarom zouden we een muur opbouwen met taal? Ik ben geen koningin,” voegt ze grappend toe.
Lies vindt het gebruik van ‘je’ veel gezelliger en verbindender. “Taal moet met de tijd meegaan. Als ik iemand met ‘u’ aanspreek, voelt het alsof ik afstand creëer.
We leven in een wereld waar we elkaar juist willen verbinden,” legt ze uit. Voor haar is de keuze voor ‘je’ een manier om gelijkheid en nabijheid te bevorderen. “Ik wil dat mensen zich op hun gemak voelen. Het gaat erom dat we elkaar ontmoeten als gelijken, ongeacht onze leeftijd,” zegt ze met overtuiging.
Haar vrienden en familie zijn het hier niet altijd mee eens. “Sommige mensen kijken me aan alsof ik gek ben als ik voorstel om ‘je’ te gebruiken. Het is alsof ik hun wereld op zijn kop zet,” lacht ze.
Die blik is vaak een mengeling van verwarring en amusement, maar Lies laat zich daar niet door afschrikken. “Waarom zouden we vast blijven houden aan dingen die ons alleen maar verder uit elkaar drijven? Ik ben hier voor een goede tijd, niet voor een lange tijd!”
Het idee dat ‘u’ beleefd is, wordt vaak niet in twijfel getrokken, maar Lies ziet het anders. “Als ik met jongeren praat, merken ze vaak op dat het gebruik van ‘u’ best wel stijfjes overkomt. Het breekt de ijs, en we kunnen meteen op een andere manier met elkaar praten.
Het is alsof we samen een nieuwe taal creëren die open en toegankelijk is,” legt ze uit. Dat soort gesprekken zijn voor haar waardevol, want ze weten elkaar op een informele manier te vinden, ongeacht de leeftijd.
In haar eigen leven heeft Lies gemerkt dat haar kleinkinderen het leuk vinden dat ze hen met ‘je’ aanspreekt. “Ze voelen zich daardoor vrijer en meer op hun gemak,” zegt ze met een brede lach.
Het zorgt ervoor dat ze een band kunnen opbouwen zonder dat er een afstand ontstaat. “Als ik hen met ‘u’ zou aanspreken, zou dat onze relatie echt veranderen. Ik wil dat ze weten dat ik opensta voor hun ideeën en dat ze zich vrij voelen om te praten,” voegt ze eraan toe.
Lies’ visie op het gebruik van ‘je’ heeft niet alleen invloed op haar persoonlijke relaties, maar is ook een reflectie van de bredere veranderingen in onze maatschappij.
Het lijkt erop dat steeds meer mensen zich verzetten tegen de traditionele aanspreektitels. “Als we niet openstaan voor verandering in de manier waarop we met elkaar praten, hoe kunnen we dan verwachten dat onze relaties groeien?” vraagt ze zich af.
Terwijl ze deze gedachten deelt, wordt het duidelijk dat Lies niet alleen praat over taal, maar ook over de verbinding die we met elkaar maken. “Laten we de muren afbreken en de verbinding herstellen,” zegt ze, en in die woorden schuilt een krachtige boodschap. “Taal is een middel om te verbinden. Dus waarom zouden we onszelf beperken?”
Met een sprankeling in haar ogen nodigt Lies ons uit om een nieuwe manier van communiceren te omarmen. Het is een oproep tot authenticiteit en verbinding, waarbij leeftijd er niet toe doet. “U of je, dat maakt eigenlijk niet uit.
Het gaat erom dat we samen zijn en dat we elkaar kunnen ontmoeten op een plek van gelijkwaardigheid. Dat is wat echt telt.” In de woorden van Lies schuilt een levensles: laten we onze communicatie vereenvoudigen en onze relaties verdiepen. Want uiteindelijk draait het om de verbinding die we met elkaar maken, ongeacht de aanspreektitel die we gebruiken.
