Marlies merkt het meteen als haar kinderen een weekend bij hun vader zijn geweest. “Het begint al als ze door de deur naar binnen stappen. Een berg snoep in hun handen, cadeautjes die ze hebben gekregen, en een blik dat zegt: ‘Mam, jij bent echt saai.’
Het doet pijn om te zien hoe mijn ex alles geeft wat ze willen, terwijl ik juist probeer om ze normen en waarden bij te brengen,” vertelt ze met een vermoeide zucht. Het opvoeden van kinderen is al een uitdaging, maar als je gescheiden bent en niet op één lijn zit, wordt het pas echt ingewikkeld.
Ze snapt ergens wel waarom hij het doet. “Hij wil natuurlijk de leuke ouder zijn. Hij ziet de kinderen minder vaak en probeert het dan goed te maken met cadeautjes en lekkers. Maar wat hij niet snapt, is dat hij het daarmee voor mij ontzettend lastig maakt.
Thuis heb ik regels, en daar mag alles. Hoe kun je daar ooit tegenop boksen?”
Voor Marlies is het geen kwestie van gierigheid of streng zijn. “Natuurlijk wil ik mijn kinderen ook verwennen. Maar ik vind dat je ze iets moet leren over hoe de wereld werkt. Je kunt niet alles krijgen wat je wilt. Snoep hoort bij het weekend, niet elke dag. En als je iets wilt, moet je soms sparen of wachten.
Maar als ze bij hem zijn, gaan die regels compleet overboord. Ze komen terug met verhalen over onbeperkt ijs, hamburgers en nieuwe speeltjes. Dan voel ik me de boeman, want ik houd me aan de afspraken die we ooit samen hebben gemaakt.”
Ze haalt een voorbeeld aan van een paar weken geleden. “Mijn jongste wilde per se een nieuwe tablet. Ik vond dat echt nergens voor nodig, want de oude doet het nog prima. Maar voordat ik er goed over kon praten, had mijn ex er al eentje voor hem gekocht.
Het is zó frustrerend. Ik probeer structuur en discipline aan te brengen, maar dat wordt gewoon ondermijnd. En het ergste is dat de kinderen nu denken dat ze maar hoeven te vragen, en ze krijgen het.”
Haar stem breekt een beetje als ze vertelt over een gesprek met haar oudste. “Hij zei: ‘Papa houdt meer van ons dan jij, want hij koopt tenminste leuke dingen voor ons.’ Dat brak mijn hart.
Ik weet dat het niet waar is, maar het laat wel zien hoe kinderen dingen kunnen interpreteren. Ze zien de korte termijn, niet het grotere plaatje.”
Marlies heeft geprobeerd om er met haar ex over te praten. “Ik heb uitgelegd dat het belangrijk is dat we op één lijn zitten. Dat kinderen niet alleen blij worden van cadeautjes, maar juist van liefde, aandacht en duidelijkheid.
Hij zei dat hij het begreep, maar het verandert niks. Het lijkt wel alsof hij denkt dat hij mijn regels kan compenseren door alles toe te staan. Maar dat werkt niet zo.”
Toch probeert ze het positief te zien. “Ik weet dat ik op de lange termijn gelijk zal krijgen. Ik zie het nu al een beetje bij mijn oudste, die begint te begrijpen dat spullen niet alles zijn.
Hij vroeg laatst waarom ik nooit boos word als hij iets niet krijgt. Ik zei dat ik juist blij ben als hij leert om blij te zijn met wat hij heeft. Dat vond hij een gek antwoord, maar ik zag dat hij erover nadacht.”
Marlies weet dat ze de strijd niet altijd kan winnen, maar ze hoopt dat haar aanpak uiteindelijk vruchten afwerpt.
“Ik wil dat mijn kinderen later kunnen zeggen dat ze hebben geleerd wat belangrijk is in het leven. Niet alleen spullen, maar respect, verantwoordelijkheid en liefde. En ik hoop dat ze dan begrijpen waarom ik niet altijd meeging in hun wensen. Want ook al voelt het soms alsof ik de saaie ouder ben, ik weet dat ik het juiste doe.”
Ze sluit af met een kleine glimlach. “Ik ga niet opgeven. Ze zijn het waard, en ik weet dat ik ze op de juiste manier voorbereid op de echte wereld.
Dat snoep en die cadeautjes verdwijnen vanzelf uit hun geheugen, maar de lessen die ik ze nu geef, blijven voor altijd bij hen.”
