Noa had altijd al iets met paarden. Als kind droomde ze ervan om ooit paard te rijden, maar zoals dat vaak gaat, kwam het er nooit van. Nu, op haar 33ste, besloot ze dat het tijd was om haar oude droom na te jagen. Ze zocht niet alleen naar een nieuwe hobby, maar ook naar een manier om gezonder te leven en wat kilo’s kwijt te raken.
“Paardrijden leek me perfect,” vertelt ze. “Je bent buiten, in beweging, en het leek me ook nog eens geweldig om met een dier samen te werken.”
Vol enthousiasme nam Noa contact op met een manege bij haar in de buurt. Ze kreeg te horen dat er plek was en dat ze welkom was om een proefles te volgen. Maar toen ze aankwam op de manege, veranderde de sfeer al snel.
“Ik voelde me meteen bekeken,” zegt Noa. “De medewerkster keek me van top tot teen aan en begon vragen te stellen over mijn gewicht. Ik voelde me daar zo ongemakkelijk bij.”
De toon van het gesprek veranderde volledig toen de medewerkster vertelde dat er een gewichtslimiet was. “Ze zei dat ik te zwaar was om te beginnen met paardrijden,” herinnert Noa zich.
“Ik was in shock. Ik kwam daar om gezonder te worden en om iets leuks te doen, en dan krijg je meteen zo’n opmerking naar je hoofd geslingerd. Het voelde alsof ze me afwees nog voordat ik überhaupt op een paard had gezeten.”
Volgens Noa ging het niet alleen om het feit dat ze werd geweigerd, maar vooral om de manier waarop het werd gebracht. “Het voelde zo hard en onpersoonlijk. Ze gaf me het gevoel dat ik niet welkom was en dat ik niet thuishoorde in die omgeving. Dat doet echt wat met je zelfvertrouwen.”
Ze benadrukt dat ze best begrijpt dat er regels en beperkingen zijn, maar had gehoopt dat die op een vriendelijkere manier uitgelegd zouden worden.
“Het had al een verschil gemaakt als ze hadden gezegd: ‘We werken met bepaalde richtlijnen om de gezondheid van de paarden te waarborgen.’ Maar in plaats daarvan voelde het alsof ze zei: ‘Jij bent te dik.’”
De ervaring liet Noa niet los. “Ik zat thuis en dacht alleen maar: waarom moet dit zo? Ik wilde iets positiefs doen voor mezelf en mijn gezondheid, en in plaats daarvan kreeg ik een gevoel van schaamte. Alsof ik niet goed genoeg was.”
Toch besloot ze niet bij de pakken neer te zitten. Ze ging op zoek naar andere maneges en stuitte uiteindelijk op een plek waar ze wel welkom was. “Die tweede manege was een verademing,” vertelt ze.
“Ze stelden me op mijn gemak en legden heel rustig uit hoe belangrijk het is om goed te kijken naar de belasting voor de paarden, maar ze gaven me ook tips over hoe ik toch kon beginnen.”
Bij deze nieuwe manege mocht Noa met een speciaal geselecteerd paard starten, een groter en sterker dier dat haar gewicht aankon. “Het voelde meteen goed,” zegt ze.
“Ik was eindelijk in staat om mijn droom waar te maken, zonder dat iemand me veroordeelde. Het gaf me ook de motivatie om door te gaan met mijn doel om gezonder te worden.”
Toch blijft de ervaring bij de eerste manege haar achtervolgen. “Ik vraag me af hoeveel mensen worden afgeschrikt door zo’n benadering. Het is niet alleen kwetsend, maar het kan ook iemand volledig ontmoedigen om überhaupt nog iets nieuws te proberen.
En dat is zo zonde, want iedereen verdient het om aan zichzelf te werken en plezier te hebben.”
Noa hoopt dat maneges en andere sportverenigingen zich meer bewust worden van hoe ze met mensen omgaan.
“Ik begrijp dat er regels zijn, maar hoe je die regels communiceert, maakt het verschil. Als je iemand met respect behandelt, kun je zelfs een moeilijk gesprek positief laten eindigen.”
Inmiddels is Noa vaste klant bij de tweede manege en geniet ze volop van haar nieuwe hobby. “Ik voel me sterker en zelfverzekerder dan ooit. Paardrijden heeft niet alleen mijn lichaam, maar ook mijn geest goed gedaan.
En als ik iets heb geleerd, is het dat je je niet moet laten tegenhouden door de mening van anderen. Volg je dromen, ongeacht wat mensen zeggen.”
