Voor Romy (34) is het overduidelijk: suikervrije maaltijden op school zouden de norm moeten zijn. Het is een standpunt dat haar omgeving niet altijd begrijpt, maar voor Romy is het geen vraag meer, eerder een missie. “Ik zie wat suiker met mijn eigen kinderen doet,” begint ze fel.
“En dan kijk ik naar wat andere kinderen op school eten… het is gewoon bizar. Je zou bijna denken dat we willen dat ze hyper en ongeconcentreerd door de dag gaan.”
Romy is moeder van twee kinderen, Sam (7) en Lotte (9). Zoals veel ouders begint haar ochtend hectisch, met broodtrommels vullen, rugzakken inpakken en proberen de kinderen op tijd naar school te krijgen. “Ik probeer echt gezonde keuzes te maken voor ze,” legt ze uit.
“Geen snoep in de broodtrommel, maar fruit of noten. Maar als ik dan zie wat sommige andere kinderen mee hebben… chocopasta-boterhammen, koekjes, suikerige sapjes. Het is niet eerlijk tegenover mijn kinderen. Waarom zou ik moeite doen als ze tijdens de pauze toch worden blootgesteld aan suikerbommen?”
Ze herinnert zich een specifiek incident. “Sam kwam thuis en zei: ‘Mam, waarom mag ik geen koekjes mee? Alle andere kinderen hebben ze wel.’ Ik wist niet wat ik moest zeggen. Hoe leg je uit dat jij het beste voor hebt met je kind, terwijl de rest het blijkbaar niet zo nauw neemt?”
Volgens Romy gaat het niet alleen om gezondheid op de lange termijn, maar ook om hoe suiker kinderen in het moment beïnvloedt. “Ik zie het meteen aan mijn eigen kinderen. Als we een keer zondigen, bijvoorbeeld met een verjaardagstaart, worden ze na een half uur onhandelbaar. Sam springt letterlijk tegen de muren op, en Lotte krijgt een kort lontje. Dat kan toch niet goed zijn voor een klaslokaal?”
Romy heeft met meerdere leraren gesproken over het gedrag in de klas. “Ze klagen vaak dat kinderen niet kunnen stilzitten of luisteren. Maar vraag je je dan niet af wat ze eten? Die suikerpieken maken het alleen maar erger. Hoe kun je verwachten dat een kind zich concentreert als het lichaam vol zit met snelle suikers en daarna instort van de suikercrash?”
Romy vindt dat het probleem niet alleen thuis kan worden opgelost. “Ik doe mijn best om mijn kinderen gezond te laten eten, maar wat heb ik daaraan als ze op school worden blootgesteld aan suikers? Het is alsof je tegen een muur aan vecht. Ik kan thuis alles perfect regelen, maar zodra ze naar school gaan, gaat dat overboord.”
Wat haar het meeste stoort, is dat sommige ouders het niet serieus nemen. “Als ik zeg dat we een suikervrij beleid zouden moeten hebben op scholen, krijg ik vaak te horen: ‘Ach, een beetje suiker kan toch geen kwaad?’ Maar het gaat niet om een beetje. Het gaat om de constante blootstelling. Van ontbijt tot lunch, en dan nog een traktatie of wat frisdrank na school. Het stapelt zich op.”
Romy stelt voor om het probleem bij de basis aan te pakken: suikervrije maaltijden en snacks op school. “Het is niet zo moeilijk,” zegt ze met overtuiging.
“Er zijn genoeg gezonde alternatieven. Denk aan volkoren boterhammen, groente, fruit, water of thee. Waarom moeten we ons vastklampen aan al die suikerige producten? Het is niet alleen slecht voor de gezondheid, maar het creëert ook verkeerde eetgewoonten voor de toekomst.”
Ze begrijpt dat haar standpunt voor sommige mensen te radicaal klinkt. “Ik hoor vaak: ‘Maar wat is er mis met een koekje of een pakje sap?’ Maar als je weet hoeveel suiker daarin zit, zou je schrikken. Een koekje hier, een snoepje daar – het lijkt onschuldig, maar kinderen krijgen veel te veel binnen.”
Romy wil benadrukken dat haar oproep niet bedoeld is om andere ouders te veroordelen. “Ik snap het, echt waar. Het is lastig om alles perfect te doen. Maar daarom is het juist belangrijk dat scholen hierin een voorbeeld nemen.
Als we een gezonde standaard creëren op school, wordt het makkelijker voor iedereen. Ouders hoeven zich dan niet schuldig te voelen of af te wijken, omdat iedereen zich aan dezelfde regels houdt.”
Ze sluit af met een hoopvolle blik. “Ik doe dit niet alleen voor mijn kinderen, maar voor alle kinderen. Iedereen verdient het om gezond op te groeien en de juiste eetgewoonten te leren. Het is tijd dat we als maatschappij verantwoordelijkheid nemen, en dat begint bij de plek waar onze kinderen het grootste deel van hun tijd doorbrengen: op school.”
