Roy is 43 jaar oud en vader van drie kinderen. De afgelopen weken waren lastig voor hem. Met Sinterklaas wilde hij, net als elk jaar, een magische avond creëren voor zijn kinderen. Maar dit jaar zag zijn financiële situatie er heel anders uit.
“Ik had simpelweg geen budget voor nieuwe cadeaus,” vertelt hij. “Het was tweedehands of niks. En ik dacht: een cadeau is een cadeau, toch?”
De spanning begon al bij het inpakken. Roy had via online marktplaatsen en kringloopwinkels wat speelgoed gekocht dat er volgens hem nog goed uitzag. Een puzzel, een pop en een bordspel.
“Ik dacht echt dat ik het goed had gedaan. Het waren mooie spullen en ze werkten nog prima. Maar toen mijn kinderen de cadeaus openmaakten, zag ik meteen dat het misging.”
Het begon met de jongste, die direct vroeg waarom de puzzel al open was. “Papa, er zit geen plastic omheen,” had ze gezegd. Roy voelde de grond onder zijn voeten verdwijnen. De oudste keek naar het bordspel en zag meteen dat het er niet nieuw uitzag.
“Er ontbrak zelfs een pion,” geeft Roy beschaamd toe. “Ik wist dat niet eens. En ja, toen brak de sfeer.”
Nu, een paar dagen later, is de teleurstelling nog steeds voelbaar in huis. “Ze blijven erover praten,” zegt Roy met een sombere blik. “Ik hoor dingen als ‘Waarom krijgen wij geen nieuwe cadeaus zoals andere kinderen?’ en ‘Sinterklaas geeft toch altijd nieuwe spullen?'”
Voor Roy is het hartverscheurend. “Je doet je best als ouder, maar als je kinderen zo reageren, voel je je falen.”
Het doet hem ook nadenken over hoe belangrijk spullen zijn geworden in het leven van kinderen. “Ik snap het wel,” zegt hij.
“Ze worden overal omringd door reclames en zien op school wat andere kinderen krijgen. Als je dan met minder komt, valt dat op. Maar het doet pijn, want ik wilde ze gewoon blij maken.”
De financiële kant van het verhaal is voor Roy geen geheim. “Ik heb het gewoon niet breed,” vertelt hij openhartig.
“Met de hoge kosten van boodschappen, energie en alles wat erbij komt, blijft er gewoon weinig over. Maar hoe leg je dat uit aan een kind van zes?”
Roy heeft geprobeerd om het gesprek met zijn kinderen aan te gaan. “Ik heb uitgelegd dat Sinterklaas soms ook kijkt naar wat mensen over hebben en dat hij dat hergebruikt. Dat het eigenlijk goed is voor de planeet. Maar ja, dat vonden ze geen goed verhaal. Ze willen gewoon wat nieuws.”
Hij vertelt ook dat hij zich schuldig voelt. “Ik ben al weken aan het piekeren over wat ik had kunnen doen. Misschien had ik toch iets nieuws moeten kopen, al was het maar iets kleins. Maar ja, dat kan gewoon niet. En dat vreet aan je.”
Op sociale media leest Roy dat hij niet de enige ouder is die hiermee worstelt. “Ik zie andere mensen die zeggen dat ze ook tweedehands cadeaus hebben gekocht. Maar niemand vertelt hoe de kinderen daarop reageerden. Misschien ben ik gewoon de enige met zulke teleurgestelde kids.”
Wat Roy het meeste pijn doet, is dat zijn kinderen nu twijfelen aan het hele idee van Sinterklaas. “Ze vroegen me of Sinterklaas wel echt bestaat, omdat hij anders nooit zulke cadeaus zou geven.
Hoe reageer je daarop? Ik wil dat magische gevoel niet verpesten, maar ik heb geen idee hoe ik dit recht kan trekken.”
Ondanks alles hoopt Roy dat de kinderen het op den duur begrijpen. “Misschien beseffen ze later, als ze ouder zijn, dat ik gewoon mijn best heb gedaan. Dat het niet om nieuwe spullen ging, maar om het gebaar. Maar op dit moment voelt het alsof ik gefaald heb.”
Voor nu probeert Roy vooruit te kijken. “Kerst komt eraan, en ik hoop dat ik het dan iets beter kan doen. Misschien een zelfgemaakt cadeau of een leuke activiteit samen.
Maar eerlijk? Het voelt alsof ik al tien stappen achter sta. Ik wil gewoon dat mijn kinderen gelukkig zijn. Is dat niet wat elke ouder wil?”
